ارزيابي تئوري سه‌مرحله‌اي خودكشي در بيماران داراي ايده‌پردازي خودكشي بستري در بخش روان‌پزشكي بيمارستان يحيي‌نژاد بابل

سابقه و هدف: تئوري سه­ مرحله ­اي شكل ­گيري ايده ­پردازي خودكشي و اقدام به خودكشي را تبيين مي­كند. بر اساس اين تئوري، درد بالا و نااميدي بالا ايده­ پردازي خودكشي را در پي دارد. احساس تعلق‌خاطر نقش محافظتي در برابر ايده ­پردازي خودكشي دارد و در نهايت، ظرفيت خودكشي فرد اقدام به خودكشي را پيش­ بيني مي­ كند. هدف از مطالعه‌ي حاضر تعيين ارتباط بين درد، نااميدي و ظرفيت­ خودكشي با ايده ­پردازي و اقدام به خودكشي است. مواد و روش‌‌ها: در اين مطالعه‌ي توصيفي‌تحليلي از نوع مقطعي، 224 بيمار بستري در بخش روان‌پزشكي بيمارستان شهيد يحيي ­نژاد بابل كه داراي ايده­ پردازي خودكشي بودند، در فاصله‌ي زماني بين فروردين تا شهريور ماه 1400، به شيوه‌ي دردسترس انتخاب شدند. همه‌ي شركت ­كنندگان سؤال اقدام به خودكشي مصاحبه‌ي رفتارها و افكار خودجرحي، ايده ­پردازي خودكشي بك، پرسش‌نامه‌ي­ درد روان، پرسش‌نامه‌ي نااميدي بك، پرسش‌نامه‌ي نيازهاي بين‌فردي و ظرفيت خودكشي را تكميل كردند. براي تحليل داده­ ها از هم‌بستگي پيرسون، آزمون t، رگرسيون سلسله­ مراتبي، تحليل واريانس و رگرسيون لجستيك در نرم­ افزار SPSS نسخه‌ي 27 استفاده شد. يافته‌ها: اثر تعاملي بين درد و نااميدي براي پيش ­بيني ايده ­پردازي خودكشي معنادار بود (5.01=t، 0.01 P). همچنين، فقدان تعلق ­پذيري و احساس بار بودن براي پيش­ بيني ايده­ پردازي خودكشي، اثر تعاملي معناداري داشتند (2.16=t، 0.05 P). درد و نااميدي 63.6 درصد و احساس­ سربار بودن و عدم ­تعلق­ پذيري 49.8 درصد از واريانس ايده­ پردازي خودكشي را تبيين مي­كردند. بر اساس رگرسيون لجستيك، درد روان‌شناختي (0.01 P)، ايده ­پردازي خودكشي (0.01 P) و ظرفيت خودكشي (0.01 P) توانمندي پيش ­بيني معنادار سابقه‌ي اقدام به خودكشي را داشتند. نتيجه‌گيري: اولين گام در برنامه ­هاي پيشگيري از خودكشي بايستي تلاش براي كاهش درد و نااميدي بيماران باشد. در گام دوم، بايستي بسط سيستم حمايتي و اجتماعي فرد مدنظر قرار گيرد. در نهايت، بايستي به سطح درد روان‌شناختي و ظرفيت خودكشي افراد توجه كرد؛ زيرا ظرفيت خودكشي و درد روان‌شناختي مستقل از ايده ­پردازي ­هاي خودكشي فرد، پيش ­بيني ­كننده‌ي اقدام به خودكشي به حساب مي ­آيند.