تحليل و ارزيابي وضعيت زيست‌پذيري روستاهاي هدف گردشگري (موردمطالعه: ناحيه اردبيل)

پژوهش حاضر با بهره‌گيري از رويكرد توصيفي - تحليلي در پي ارزيابي وضعيت زيست‌پذيري 11 روستاي هدف گردشگري در ناحيه اردبيل (اردبيل، نمين، سرعين و نير) بوده است. در اين راستا ابتدا بر اساس مطالعات انجام‌شده شاخص‌ها و گويه‌هاي مربوط به زيست‌پذيري (4 بعد، 14 شاخص و 65 گويه) مشخص شد. در مرحله بعد پرسش‌نامه محقق ساخته تدوين و پس از تائيد روايي و پايايي؛ متناسب با جمعيت كل منطقه توزيع گرديد. حجم نمونه با استفاده از روش كوكران (360 نمونه) تعيين شد و متناسب با جمعيت هر روستا تعداد نمونه براي روستاهاي موردمطالعه مشخص گرديد. در ادامه از تكنيك آنتروپي شانون براي وزن‌دهي شاخص‌ها استفاده شد و بر اساس ديدگاه پرسكات آلن و با استفاده از تكنيك ويكور وضعيت زيست‌پذيري روستاهاي موردمطالعه در 5 سطح (مطلوبيت كامل تا كاملاً نامطلوب) موردبررسي قرار گرفت. نتايج بيانگر آن است كه هيچ‌كدام از روستاهاي موردمطالعه در وضعيت كاملاً نامطلوب زيست‌پذيري قرار نگرفته‌اند و روستاي بيله‌درق با كسب نمره 84/0 در جايگاه اول و در وضعيت مطلوبيت كامل زيست‌پذيري قرار دارد. 7/53 درصد روستاهاي موردمطالعه يعني روستاهاي آلاديزگه، آتشگاه، كلخوران ويند، كنزق، قره شيران و آلوارس به ترتيب ضمن قرارگيري در رتبه‌هاي دوم تا هفتم در وضعيت زيست‌پذيري مطلوب قرار دارند. روستاي ايلانجوق با كسب نمره 57/0 ضمن قرارگيري در رتبه هشتم در وضعيت زيست‌پذيري متوسط قرار دارد. 2/27 درصد از روستاها يعني 3 روستاي گلستان، سردابه و كورعباسلو ضمن قرارگيري در وضعيت نامناسب زيست‌پذيري رتبه‌هاي نهم تا يازدهم را به خود اختصاص داده‌اند. نتايج پژوهش نشان داد كه توسعه گردشگري نقش مهمي در بهبود زيست‌پذيري روستاهاي موردمطالعه داشته است.