بررسي مقايسه‌اي طرحواره‌هاي هيجاني و ابعاد مختلف دشواري در تنظيم هيجان بين دانشجويان داراي رفتارهاي خودآسيب‌رسان (Self-Harm) با دانشجويان فاقد اين رفتارها

سابقه و هدف: رفتار خودآسيب‌رسان به اقدامات عمدي اشاره دارد كه فرد بدون قصد خودكشي براي صدمه‌زدن به خود انجام مي‌دهد. اين مطالعه با هدف مقايسه طرحواره‌هاي هيجاني و دشواري در تنظيم هيجان بين دانشجويان داراي رفتارهاي خودآسيب‌رسان با دانشجويان فاقد اين رفتارها، صورت پذيرفت.مواد و روش‌ها: در اين مطالعه مقطعي، 442 نفر از دانشجوياني كه در سال تحصيلي 1400-1399 در دانشگاه علوم پزشكي كاشان مشغول به تحصيل بودند، به‌روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند. سپس براساس نقطه برش پرسشنامه آسيب‌به‌خود (SHI)، 52% (90 نفر) از شركت‌كنندگان در گروه افراد داراي رفتارهاي خودآسيب‌رسان و 48% (83 نفر) در گروه افراد فاقد اين رفتارها جاي گرفتند. ابزارهاي جمع‌آوري ‌اطلاعات در اين مطالعه، پرسشنامه اطلاعات ‌جمعيت‌‌شناختي، پرسشنامه آسيب به خود (SHI)، مقياس طرحواره‌هاي ‌هيجاني ليهي (LESS) و مقياس دشواري تنظيم هيجان (DERS) بود. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS نسخه 26 استفاده گرديد و با توجه به نرمال‌نبودن توزيع داده‌ها از آزمون يومن‌ويتني (uman-witny) استفاده شد.نتايج: نتايج نشان داد كه طرحواره‌هاي ‌هيجاني ساده‌انگاري، نشخوار، احساس ‌گناه،غير‌قابل‌كنترل‌بودن، سرزنش ‌ديگران و خودآگاهي‌هيجاني در افراد داراي رفتارهاي خودآسيب‌رسان بيشتر رايج بودند و درمقابل، اين افراد كمتر باورهايي مطابق با طرحواره‌هاي ‌هيجاني تأييدطلبي، پذيرش ‌هيجانات و توافق داشتند (0.01 P) و همچنين دانشجويان داراي رفتارهاي خودآسيب‌رسان مشكلات بيشتري در ابعاد مختلف فرآيند‌ تنظيم هيجان (غير از آگاهي ‌هيجاني)داشتند ( 0.01 P).نتيجه‌گيري: طرحواره‌هاي هيجاني ناسازگار و مشكلات در تنظيم هيجان در افراد داراي رفتار خودآسيب‌رسان بيشتر رايج است. بنابراين بهبود مهارت‌هاي تنظيم ‌هيجاني مي‌تواند مانع از بروز اين‌گونه رفتارها در افراد‌ شود.