تأثير سلول هاي بنيادي آندومتريال به‌همراه داروي پوماليدومايد بر استرس اكسيداتيو، التهاب و بيان ژن ERK در پاركينسون القاشده توسط 6- هيدروكسي دوپامين در مدل آزمايشگاهي رت نر نژاد ويستار

سابقه و هدف: بيماري پاركينسون دومين بيماري شايع نورودژنراتيو مرتبط با سن، بعد از بيماري آلزايمر مي باشد كه تاكنون، روش درمان مؤثري براي اين بيماري شناخته نشده است. هدف از اين تحقيق بررسي اثرات سلول هاي بنيادي آندومتر انساني به‌همراه داروي ضدالتهاب پوماليدومايد بر فاكتورهاي گونه هاي واكنش پذير اكسيژن ((ROS: Reactive oxygen species، پروتئين واكنشي C CRP:C Reactive Protein)) و بيان ژن كيناز تنظيم شده توسط پيام خارج سلولي (ERK: Extracellular signal–regulated kinases) در مدل پاركينسوني رت نر نژاد ويستار بود.مواد و روش ها: 40 سر رت نر به‌صورت تصادفي به 5 گروه (8 حيوان در هر گروه) كنترل، پاركينسوني و 3 گروه تجربي پاركينسوني دريافت‌‌كننده سلول هاي بنيادي، پوماليدومايد و تركيب سلول هاي بنيادي و پوماليدومايد تقسيم شدند. القاي پاركينسون با تزريق 6- هيدروكسي دوپامين (غلظت 6 ميكروگرم) در جسم مخطط به‌روش استريوتاكسي انجام شد. در پايان روز 28 پس از تيمار، از همه گروه‌ها نمونه ي خوني تهيه گرديد و ميزان فاكتورهاي موردنظر اندازه ‌گيري شدند و مورد تجزيه ‌وتحليل آماري قرار گرفتند.نتايج: نتايج، كاهش معنادار فاكتور ROS، CRP و بيان ژن ERK  را در گروه هاي تيمارشده در مقايسه با گروه پاركينسوني نشان داد (0.05 P). همچنين مقايسه فاكتورهاي مذكور ميان گروه كنترل و گروه پاركينسوني افزايش معنادار در گروه پاركينسوني را نشان داد (0.05 P). نتيجه گيري: با توجه به بهبود فاكتورهاي موردسنجش در موش هاي پاركينسوني مي توان از سلول هاي بنيادي آلوژنيك به‌عنوان منبعي بالقوه در تحقيقات آينده براي درمان بيماري پاركينسون همراه با داروي پوماليدومايد استفاده نمود.