استفاده از وارون ‌سازي مرز تيز و نواحي شكاف براي تفسير بهينه داد‌ه‌هاي مگنتوتلوريك در شمال ‌غرب ايران

وارون ‌سازي داده‌هاي مگنتوتلوريك (MT) از نظر رياضي يك مسئله غيرخطي و فرومعين است. اغلب الگوريتم‌ها به ‌منظور رفع مشكل بدوضع بودن اين مسئله از رويكرد تيخونوف استفاده كرده و برمبناي يافتن هموارترين مدلي كه بر داده‌ها برازش مي‌يابد، پاسخ مسئله را تثبيت مي‌سازند. اما در مواردي كه ساير داده‌هاي ژئوفيزيكي (مثلاً داده‌هاي چاه‌پيمايي و لرزه‌نگاري) حاكي از وجود ساختارهاي زيرسطحي تقريباً يكنواخت و مجزا با مرزهاي تيز هستند، اعمال قيد هموارترين مدل مي‌تواند نتايجي ارائه دهد كه از نظر زمين‌شناسي غيرواقعي هستند. هدف اين تحقيق تعيين آن است كه در چنين مواردي چگونه مي‌توان با استفاده از نواحي شكاف در مدل آغازين وارون‌سازي و نيز انجام وارون‌سازي مرز تيز، نتايج حاصل از وارون‌سازي داده‌هاي مگنتوتلوريك را ارتقاء بخشيد. بدين‌منظور چهار مدل مصنوعي درنظر گرفته شده و پاسخ‌هاي مگنتوتلوريك آنها با استفاده از مدل‌سازي پيشرو المان‌هاي محدود توليد و با نوفه تركيب شده‌اند. در گام بعد، مدل‌هاي حاصل از وارون‌سازي اين داده‌ها با اعمال روش‌هاي هموارترين مدل، نواحي شكاف و مرز تيز باهم مقايسه شده‌اند. اين نتايج نشان مي‌دهند كه درآميختن اطلاعات حاصل از ساير روش‌ها در مدل اوليه وارون‌سازي، به‌صورت نواحي شكاف و مرزهاي تيز، اين امكان را فراهم مي‌آورد كه بتوان فضاي پارامترهاي مدل را به‌طور دقيق سنجيد و نتايجي كه به واقعيت نزديك‌تر هستند به‌دست آورد. در پايان نحوه عملكرد اين الگوريتم‌هاي مختلف بر مجموعه‌اي از داده‌هاي صحرايي كه در امتداد سه پروفيل در شمال‌غرب ايران برداشت شده‌اند، ارزيابي شد و نتايج آنها با هم مقايسه شدند. مقايسه اين نتايج نشان داد كه علي‌رغم كاربرد روش‌هاي مختلف وارون‌سازي، ساختارهاي اصلي بازيابي شده در مدل‌هاي وارون يكسان هستند. بنابراين حضور اين ساختارها مستقل از روش وارون‌سازي بوده و صرفاً از روي داده‌ها بازيابي شده‌اند.