استفاده از روش رگرسيون خطي چند متغيره به ‌منظور مدل ‌سازي دماي تراز دو متر از طريق داده ‌هاي سنجنده موديس

دماي هوا در نزديكي سطح زمين، يكي از متغيرهاي تأثيرگذار در مطالعات مختلف اقليمي، هيدرولوژي و پيش‌بيني وضع آب‌وهوا مي‌باشد. هدف اصلي اين مطالعه ايجاد مدلي مناسب براي برآورد اين پارامتر به‌كمك داده‌هاي LST ماهواره‌اي است. براي اين منظور، با استفاده از روش مدل‌سازي خطي چند متغيره، مدلي بين LST سنجنده موديس و دماي تراز دو متر در منطقه گيلان و مازندران ايجاد شد. پارامترهاي مورد استفاده در اين مدل شامل LST به ‌دست‌ آمده از سنجنده موديس، شاخص نرمال‌شده پوشش‌گياهي، شيب و انحنا، ساعت و روز از سال مي‌باشند. براي برآورد ضرايب مدل از داده‌هاي جمع‌آوري‌شده بين سال‌هاي 2000 تا 2017 و به منظور ارزيابي مدل از داده‌هاي 2018 و 2019 استفاده شد. در هر استان، براي داده‌هاي شب و روز، و دو دسته ارتفاعي مختلف، مدل‌هاي مجزا برآورد شد. مقايسه مدل استاني با مدل تك‌ايستگاهي بر حسب آماره‌هاي خطا نشان داد كه مدل استاني اختلاف كمي با مدل ارائه‌شده براي هر ايستگاه دارد. نتايج نشان داد كه مقادير RMSE در مدل استاني به‌طور ميانگين در محدوده 2.60 تا 3.11 درجه سانتي‌گراد قرار دارد. ضريب همبستگي دماي تراز دو متر به‌دست‌آمده از مدل با مشاهدات واقعي بيشتر از ۹۰ درصد برآورد شد. علاوه‌بر اين، داده‌هاي فصل‌هاي مختلف جدا شدند و براي هر فصل مدلي مجزا ارائه شد. به‌طور ميانگين بكارگيري مدل فصلي منجر به بهبود برآورد دماي تراز دو متر در استان گيلان و مازندران با RMSE به‌ترتيب 2.72 و 2.55 درجه سانتي‌ گراد شد.