بينش و نگرش روحانيون مورخ در تاريخ نگاري معاصر ايراني (بعد از انقلاب اسلامي 1357ش)

روحانيت تشيع به عنوان يكي مهم‌ترين جريانهاي سياسي و فكري در ساختار سياسي و فرهنگي كشور ايران به شكل مشخص از دوران صفويه مطرح گرديد. در دوره بعد از انقلاب اسلامي 1357ش، روحانيون در قالب يك جريان تاثيرگذار در تمامي عرصه هاي سياسي، اجتماعي و فرهنگي حضور يافتند. علاوه بر اين در حوزهاي تئوريك، از جمله در عرصه تاريخ نگاري نيز به عنوان يك طيف فعال در شكل گيري جريان تاريخ نگاري اسلامي مطرح گرديدند، مبنا و اساس فكري اين جريان، برداشتي از تعاليم اسلام، مذهب تشيع و حكومت اسلامي شكل گرفته بود. هدف اين پژوهش بررسي بينش و نگرش روحانيون شيعه در شكل گيري و تداوم جريان تاريخ نگاري اسلامي بعد از انقلاب اسلامي است، بويژه اينكه برخي از روحانيون بعد از پيروزي انقلاب به عنوان نگارندگان و محققان در عرصه تاريخ حضور يافتند و اقدام به تدوين و نگارش كتب تاريخي نمودند. فرضيه اين پژوهش اين است كه متاثر از انقلاب اسلامي، طيفي جديدي از مورخان روحاني با پشتوانه حاكميت جمهوري اسلامي در قالب تاريخ نگاري رسمي، دست به تدوين و توليد منابع تاريخ نگارانه زدند.روش و رويكرد اين پژوهش به شكل توصيفي– تحليلي با تكيه بر منابع اسنادي و كتابخانه اي است. همچنين يافته ها اين پژوهش نشان مي دهد به نسبت حجم گسترده‌اي منابع تاريخ‌نگاري بعد از انقلاب در داخل كشور، توليد و نگارش آثار تاريخي از جانب روحانيون، گستره‌ي قابل قبولي را به خود اختصاص مي‌دهد و خود منجر به توسعه و بعضا شكل گيري جريان تاريخ نگاري اسلامي در اين دوران شده است.