مقايسه شاخص‌هاي عملكردهاي اجرايي، فاكتورهاي التهابي و استرس اكسيداتيو در افراد تحت درمان نگه‌دارنده با متادون و بوپرونورفين

مقدمه: متادون و بوپرنورفين به عنوان دو داروي انتخابي در مراكز و كلينيك ‌هاي ترك اعتياد هستند كه به طور گسترده مورد استفاده قرار مي ‌گيرند. بدين منظور مطالعه ‌اي حاضر با هدف بررسي عملكردهاي اجرايي در افراد معتاد تحت درمان با متادون و بوپرنورفين و مقايسه آن با افراد سالم انجام شد. روش كار: به‌ منظور اجراي اين مطالعه از مراجعه ‌كنندگان به مراكز ترك اعتياد خراسان جنوبي استفاده شد، شركت‌كنندگان به سه گروه 30 نفري (گروه تحت درمان با بوپرنورفين، گروه تحت درمان با متادون و گروه شاهد) تقسيم شدند. عملكردهاي اجرايي در هر گروه ارزيابي شد. همچنين سطح سرمي مالون‌دي‌آلدهيد، ظرفيت تام آنتي اكسيداني و فريتين نيز اندازه‌گيري شد. يافته‌ ها: نتايج نشان داد عملكردهاي اجرايي افراد تحت درمان با بوپرنورفين و متادون نسبت به گروه شاهد به‌ طور معناداري كاهش يافته بود، سطح سرمي فريتين در گروه شاهد و متادون بيشتر از گروه تحت درمان با بوپرنورفين بود، سطح سرمي مالون‌دي‌آلدهيد در گروه تحت درمان با متادون نيز به ‌طور معناداري بيشتر از گروه سالم بود و سطح سرمي ظرفيت تام آنتي اكسيداني در گروه تحت درمان با متادون به ‌طور معناداري بيشتر از گروه تحت درمان با بوپرنورفين بود. نتيجه ‌گيري: بوپرنورفين و متادون سبب القا استرس اكسيداتيو، كاهش سطح سرمي فريتين و كاهش عملكردهاي اجرايي مي‌ گردند. بايد توجه داشت كه اين داروها به طور طولاني مدت مورد استفاده قرار مي‌گيرند و ممكن است در طولاني مدت نسبت به مواد افيوني شرايط استرس اكسيداتيو، التهابي و حتي عملكردهاي اجرايي افراد معتاد را بهبود بخشند.