ارزيابي تاب‌آوري كالبدي - اجتماعي در برابر وقوع زلزله مطالعه موردي: شهر اسفراين

امروزه در جهان تغييرات اساسي و چشمگيري در نگرش به مخاطرات طبيعي ديده مي‌شود، به‌طوري‌كه ديدگاه غالب از تمركز صرف بر كاهش آسيب‌پذيري به افزايش تاب‌آوري در مقابل سوانح تغيير پيداكرده است، اين پارادايم با رويكرد چند رشته‌اي و برنامه‌ريزي، تاب‌آوري را جهت افزايش ظرفيت سيستم‌هاي اكولوژيكي به كار مي‌برد. هدف از انجام اين پژوهش، سنجش و ارزيابي وضعيت تاب‌آوري كالبدي - اجتماعي محلات شهر اسفراين در برابر سوانح طبيعي (زلزله) است. از لحاظ هدف توصيفي تحليلي و از لحاظ كاربست نتايج  پژوهشي كاربردي است. براي جمع‌آوري اطلاعات از منابع كتابخانه‌اي، پرسش‌نامه و داده‌هاي مركز آمار ايران در سال 1395 بهره گرفته‌شده است. همچنين جهت تجزيه‌وتحليل اطلاعات از روش رتبه‌بندي ما باك و نرم‌افزارهاي ARCMAP و EXCEL بهره گرفته‌شده است. نتايج حاصل از پژوهش نشان داد بر اساس شاخص‌هاي تاب‌آوري كالبدي - اجتماعي كل، محلات 7، 8، 9، 10، 11، و 12 كه محلات شمال غربي شهر را تشكيل مي‌دهند داراي بيشترين ميزان تاب‌آوري بوده و محلات 18، 19، 20 و 6 در نواحي شرقي و مركزي داراي تاب‌آوري كمتري هستند. به‌طوركلي محلات شهري اسفراين از لحاظ شاخص‌هاي تاب‌آوري كالبدي - اجتماعي در وضعيت يكساني قرار نداشته و شاهد نابرابري فضايي در اين شهر هستيم. بر طبق نتايج نواحي شرق شهر داراي كمترين ميزان تاب‌آوري هستند چراكه داراي بافت قديمي مسكوني و تراكم جمعيتي بسيار بالاتري هستند كه نيازمند توجه ويژه براي برون‌رفت از وضعيت موجود هستند.