تحليل مؤلفه‌هاي تاب‌آوري شهري در مناطق چهارگانه شهر ساري

شهرها، به‌عنوان پيچيده‌ترين ساخته دست بشر امروزه با رشد بي‌رويه جمعيت مواجه بوده و گسترش آن‌ها روي بسترهاي پرمخاطره شدت گرفته است و شواهد موجود نيز حاكي از افزايش مداوم همه انواع بحران‌هاي طبيعي ازنظر شدت و فراواني هستند. يافته‌هاي علمي و تجربي نشان مي‌دهد بهترين راه مقابله با مخاطره، ارتقاي تاب‌آوري سكونتگاهي در ابعاد مختلف است. اين پژوهش، به ارزيابي و تحليل مؤلفه‌هاي تاب‌آوري در شهر ساري پرداخته است. روش مطالعه حاضر ازنظر هدف كاربردي و ازنظر ماهيت توصيفي- تحليلي و ميداني است. جامعه آماري در اين پژوهش شامل شهروندان ساكن در مناطق چهارگانه شهر ساري بوده كه حجم نمونه بر اساس فرمول كوكران 383 نفر تعيين گرديده كه از ميان جامعه آماري به روش نمونه‌گيري طبقه‌بندي‌شده انتخاب‌شده‌اند. روش گردآوري اطلاعات كتابخانه‌اي و ميداني و مهم‌ترين ابزار آن پرسشنامه است. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از آمار توصيفي و آمار استنباطي (آزمون تي تك نمونه‌اي و مدل‌سازي معادلات ساختاري) توسط نرم‌افزار SPSS و Smart PLS و از مدل‌هاي آنتروپي و ساو استفاده‌شده است. نتايج پژوهش حاكي از آن است وضعيت مناطق چهارگانه شهر ساري به لحاظ مؤلفه‌هاي اجتماعي داراي شرايط بهتري نسبت به ساير ابعاد تاب‌آوري برخوردار هستند و ازنظر مؤلفه‌هاي بعد نهادي داراي وضعيت آسيب‌پذيري مي‌باشند. بر اساس مدل آنتروپي از ميان مؤلفه‌هاي تاب‌آوري، بعد نهادي داراي بيشترين وزن و بعد اقتصادي داراي كمترين وزن بوده و بر اساس مدل ساو، منطقه يك در رتبه اول و منطقه سه شهر ساري در برخورداري از مؤلفه‌هاي ابعاد تاب‌آوري در رتبه آخر قرار دارد.