بررسي تطبيقي محله‌هاي اميريه و پاي‌توپ شهر بجنورد از نظر ميزان رضايتمندي ساكنان از محل سكونت

رضايتمندي به‌عنوان يكي از روش‌هاي كارآمد براي ارزيابي موفقيت برنامه‌ها و طرح‌هاي توسعه شهري مطرح است و ابزاري براي سنجش اينكه در حال حاضر كدام نوع مسكن و محيط سكونت نيازها، انتظارات و آرزوهاي ساكنان خود را برطرف مي‌كنند، به شمار مي‌آيد. هدف اين مقاله، مقايسه محلات اميريه و پاي‌توپ شهر بجنورد به لحاظ ميزان رضايت ساكنان از سكونت و زندگي در اين محلات است. داده‌هاي مورد تحليل، پيمايشي هستند و با ابزار پرسشنامه از 229 سرپرست خانوار نمونه ساكن در شهر بجنورد كسب‌شده‌اند. 26 متغير شامل شاخص‌هاي مربوط به خانه و محله با توجه به ادبيات تحقيق انتخاب‌شده و اطلاعات پيمايشي مربوط به آن‌ها به نرم‌افزار SPSS واردشده‌اند تا آزمون تي‌تك نمونه‌اي اجراشده و پارامترهاي آماري ديگر محاسبه گردند. تهيه نقشه‌هاي پهنه‌بندي با تعيين و ورود مختصات نقاط موقعيت پاسخگويان به سيستم اطلاعات جغرافيايي و تهيه يك‌لايه نقطه‌اي واجد اطلاعات ارزيابي پاسخگويان از گويه‌ها، صورت گرفته است. رضايت از سكونت در مجموع در محلات موردمطالعه در سطح پايين‌تر از متوسط قرار داشته و در محلة پاي‌توب اندكي بالاتر از محله اميريه است. رضايت پاسخگويان در مورد شاخص‌هاي مربوط به خانه، پايين‌تر از شاخص‌هاي مربوط به محله است. در نقشة پهنه‌بندي، بيش از 90 درصد از سطح پهنة مطالعاتي به لحاظ كلي سطح رضايت متوسط از سكونت را نمايان ساخته و اندك قسمت‌هايي نيز سطح رضايت كم را نشان مي‌دهند كه بيشتر منطبق بر شمال شرق محله اميريه و جنوب غرب محلة پاي توپ هستند. آنچه بيشتر سبب تنزل رضايت گرديده، شاخص‌هاي با ماهيت كالبدي هستند تا شاخص‌هاي اجتماعي. در خصوص امكانات و خدمات زندگي، بيش از آنكه كميت و صرف وجود خدمات در جلب رضايت تأثيرگذار باشد، كيفيت خدمات مؤثر هستند. براي ارتقاء رضايت سكونتگاهي توجه به بازآفريني محلات و بهبود كيفيت مسكن ضروري هستند.