اثربخشي برنامه توان‌بخشي شناختي رايانه‌محور بر انعطاف‌پذيري شناختي و بازداري پاسخ در كودكان مبتلا به صرع

زمينه و هدف: مسائل شناختي مهمي در بيماران مبتلا به صرع وجود دارد كه مي‌توان به اختلال در كاركردهاي اجرايي مانند انعطاف‌پذيري شناختي و بازداري پاسخ اشاره كرد. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي برنامه توان‌بخشي شناختي رايانه محور بر انعطاف پذيري شناختي و بازداري پاسخ در كودكان مصروع انجام شد. روش: اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از نظر روش، شبه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با دو گروه آزمايش و گواه است. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي كودكان مبتلا به صرع مراجعه‌كننده به درمانگاه مغز و اعصاب بيمارستان كودكان مفيد در سال 1400 بودند كه با استفاده از روش نمونه‌گيري هدفمند، تعداد 30 كودك واجد شرايط وارد مطالعه شدند و به صورت تصادفي در گروه آزمايشي و گواه (هر گروه 15 نفر) جايدهي شده‌اند. گروه آزمايش 12 جلسه تحت مداخله برنامه توان‌بخشي شناختي رايانه محور قرار گرفت و گروه گواه هيچ مداخله‌اي دريافت نكردند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها آزمون كارت‌هاي ويسكانسين گرانت و برگ (1948) و آزمون استروپ (1935) بود. نتايج با استفاده از نرم افزار SPSS20 و آزمون تحليل كواريانس چندمتغيره، وارسي شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه برنامه توان‌بخشي شناختي رايانه‌محور باعث بهبود انعطاف پذيري شناختي (0/001p ) و بازداري پاسخ كودكان مصروع شده است (0/001p ). نتيجه‌گيري: برنامه توانبخشي شناختي رايانه محور يكي از روش‌هاي موثر بر كاركردهاي اجرايي است كه باعث بهبود انعطاف پذيري شناختي و بازداري پاسخ كودكان مبتلا به صرع مي‌شود در نتيجه مي‌توان به عنوان روشي جايگزين يا مكمل براي مداخلات معمول در اين كودكان استفاده كرد.