تبيين روابط علّي بين صفات شخصيت مادران و مشكلات رفتاري كودكان براساس نقش ميانجي گر سبك‌هاي فرزندپروري

زمينه و هدف: شخصيت و شيوه‌‌ تعامل والدين با كودك، از عوامل مهم در آسيب‌شناسي و پيشگيري زودرس مشكلات رفتاري كودكان به‌شمار مي‌روند. اين پژوهش با هدف تبيين روابط علّي بين صفات شخصيت مادران و مشكلات رفتاري فرزندان براساس نقش ميانجيگر سبك‌هاي فرزندپروري انجام شد. روش : روش اين پژوهش، توصيفي و از نوع همبستگي با شيوه مدل يابي بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي مادران و كودكان 8 الي 12 سال آنان بود كه ساكن مناطق 1-3 شهر تهران در سال 1400-1401 بودند كه 267 مادر با روش نمونه‌‌گيري در دسترس به عنوان نمونه مورد مطالعه انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها شامل پرسشنامه صفات شخصيتي نئو (مك كري و كاستا، 1997)، سبك فرزندپروري آلاباما (فريك، 1991) و سياهه رفتاري كودك (آخنباخ و رسكولار، 2001) بود. تحليل داده ها با نسخه 24 نرم افزار SPSS و AMOS با استفاده از روش روش مدل‌يابي معادلات ساختاري انجام شد. يافته ها: بر اساس نتايج به دست آمده مدل ساختاري مفروض با داده‌ها برازش مناسب دارد؛ ضريب مسير كل بين توافق‌پذيري (0/032=p، 0/145-=β)، گشودگي (0/019=p، 151/0-=β)، وظيفه‌شناسي شخصيت مادران (0/001=p، 0/380-=β) و روان‌رنجورخويي مادران(0/001=p، 0/387=β) با مشكلات رفتاري فرزندان معنادار بود. ضريب همبستگي چندگانه براي متغير مشكلات رفتاري فرزندان 0/57 به دست آمد. نتيجه گيري: مطالعه حاضر نقش ميانجي سبك‌هاي فرزندپروري در رابطه بين صفات شخصيت مادران و مشكلات رفتاري فرزندان را تأييد كرد. مشكلات رفتاري كودكان مي‌تواند پيامد تعامل صفات شخصيت و سبك‌هاي فرزندپروري باشد.