اثربخشي بازي‌‌درماني مبتني بر يكپارچگي حسي بر مهارت‌هاي ارتباطي، تعامل اجتماعي، رفتارهاي كليشه‌اي، و تحول حركتي در كودكان پسر با اختلال طيف اوتيسم

زمينه و هدف: اختلال طيف اوتيسم اختلالي عصبي تحولي است كه با مشكلاتي در برقراري ارتباط، تعاملات اجتماعي، علائق محدود، و رفتارهاي تكراري همراه است. اين پژوهش با هدف اثربخشي بازي‎درماني مبتني بر يكپارچگي حسي بر مهارت‌هاي ارتباطي، تعامل اجتماعي، رفتارهاي كليشه‌اي، و تحول حركتي در كودكان پسر با اختلال طيف اوتيسم انجام شد. روش: پژوهش حاضر شبه تجربي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون و پيگيري 1/5 ماهه با گروه گواه بود. جامعه آماري شامل تمامي كودكان پسر مبتلا به اختلال طيف اوتيسم 5 تا 12سال استان گيلان در سال1400-1399 بود. بر اساس ملاك‌‎‌هاي ورود و روش نمونه‌گيري هدفمند، 30 كودك از انجمن اوتيسم گيلان به‌ عنوان نمونه انتخاب شدند و به شيوه تصادفي در گروه آزمايش و گواه جايدهي شدند. بازي‌‌درماني مبتني بر يكپارچگي حسي در افراد گروه آزمايش به مدت 15 جلسه30-45 دقيقه‌اي به صورت انفرادي اجرا شد. ابزارهاي پژوهش شامل مقياس رتبه‌بندي اوتيسم گيليام-ويرايش دوم (گيليام، 2006) و آزمون تحول حركتي لينكلن-اوزرتسكي (اسلون، 1955) بود. داده‌ها با استفاده از روش آماري تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و نرم افزار SPSS-27 تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد بين ميانگين نمرات مهارت‌هاي ارتباطي (900/14F= ، 0/001P=)، تعامل اجتماعي (099/96F= ، 0/001P=)، رفتارهاي كليشه‌اي (348/151F= ، 0/001P=)، و تحول حركتي (026/797F= ، 0/001P=) در مرحله پس‌آزمون گروه آزمايش و گواه تفاوت معنادار وجود دارد و اين نتايج در مرحله پيگيري نيز تداوم داشت (0/05 P). نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج اين پژوهش، بازي‌درماني مبتني بر يكپارچگي حسي با فراهم كردن بازي‌هاي هدفمند كه نيازهاي حسي خاص هر كودك را مورد هدف قرار مي‌دهد، مي‌تواند پاسخ سازش‌يافته به محرك‌هاي دريافتي را افزايش دهد و در نتيجه به بهبود كاركردهاي كودكان با اختلال طيف اوتيسم منجر شود.