شيمي و دمافشارسنجي آمفيبوليت‌هاي مجموعه فارياب، جنوب ايران

سنگ هاي دگرگوني مجموعه فارياب بخشي از دگرگونه هاي مجموعه باجگان با سن كرتاسه پسين هستند كه در جنوب شرق پهنه سنندج-سيرجان، منطقه جنوب اسفندقه برونزد دارند. سنگ هاي دگرگوني مجموعه فارياب كه در رخساره هاي شيست سبز و آمفيبوليت دگرگون شده اند، شامل گارنت ميكا شيست، اپيدوت شيست، اپيدوت آمفيبول شيست، آمفيبول شيست، اپيدوت-آمفيبوليت، آمفيبوليت و گارنت آمفيبوليت هستند. كاني هاي تشكيل دهنده آمفيبوليت ها گارنت، آمفيبول، اپيدوت، پلاژيوكلاز، كوارتز و كاني هاي ثانويه چون كلريت و اسفن و كاني هاي فرعي تيتانيت و مگنتيت هستند. تركيب بلورهاي آمفيبول در آمفيبوليت و اپيدوت آمفيبوليت هاي منطقه از نوع كلسيمي و شيمي آنها از مگنزيو هورنبلند و در برخي از آمفيبوليت ها، فروچرماكيت-هورنبلند و همچنين در گروه فروپاراگاسيت هورنبلند، فرو ادنيت هورنبلند و فرو ادنيت متغير است. شيمي تركيب پلاژيوكلاز در گستره آلبيت تا اليگوكلاز قرار دارد. سنگ مادر بيشتر آمفيبوليت ها و اپيدوت آمفيبوليت هاي مجموعه فارياب با رخداد كاني‌هاي شاخص در متابازيت‌ها تعريف شده و به صورت بازالت و گابرو در نظر گرفته مي شود. روش هاي مختلف دما-فشار سنجي بيشترين دما (T) و فشار (P) را براي آمفيبوليت هاي كنار پريدوتيت ها نشان مي دهند كه در بخش شمالي مجموعه قرار دارند و 700 درجه سانتي گراد و 9.7 كيلوبار هستند. با دور شدن از مرز پريدوتيت ها در واحدهاي ساختاري پايين تر و در بخش جنوبي مجموعه فارياب، دما و فشار در سنگ هاي آمفيبوليت و اپيدوت آمفيبوليت به طور ميانگين تا 510 درجه سانتي گراد و 4.34 كيلوبار كاهش مي يابد كه نشانگر شروع رخساره آمفيبوليت تا گستره آمفيبوليت مياني است. مسيرهاي P-T همراه با خطوط هم درجه نزديك به هم بيانگر شيب زمين گرمايي بالا حتي در ابتداي دگرگوني است. شيمي كاني و نتايج دمافشارسنجي در كنار جايگاه زمين ساختي مجموعه فارياب در پهنه سنندج-سيرجان مي توانند گوياي يك مجموعه افزايشي-فرورانشي در يك پهنه فرورانشي نئوتتيس در زمان كرتاسه پسين باشند كه شيبي به سمت شمال دارد و باعث شده است كه سنگ هاي با دما و فشار بالاتر روي انواع كم عمق تر قرار گيرند.