بررسي ريزساختار كاني‌ها و الگوي جايگيري توده گرانيتوئيدي گراغه بر اساس ناهمسانگردي پذيرفتاري مغناطيسي (AMS)

توده گرانيتوئيدي گراغه در 90 كيلومتري شمال غرب زاهدان و در شمال غربي ترين بخش از نوار ماگمايي زاهدان- سراوان قرار دارد. اين توده بيشتر از سنگ هاي بيوتيت گرانيت و گرانوديوريت تشكيل شده است. سنگ هاي تشكيل دهنده بخش هاي شمالي و جنوبي توده داراي بافت هاي ماگمايي- نيمه ماگمايي هستند. افزون بر آن، اين توده دگرشكلي هاي دماهاي پايين تا بالا چون جوانه زدن و خاموشي صفحه شطرنجي در كوارتز، بافت ميرميكيتي و لغزش در ورقه هاي بيوتيت را نشان مي دهد. براي بررسي ناهمسانگردي مغناطيسي، تعداد 519 مغزه جهت دار از 70 ايستگاه تهيه شد. كاني بيوتيت در اين توده عامل اصلي ايجاد پذيرفتاري مغناطيسي بوده كه مقدار آن در بخش هاي مختلف توده متغير است. ميانگين مقادير پذيرفتاري مغناطيسي مغزه هاي تهيه شده بين 10 تا µSI 301 متغير است. فاكتور دگرشكلي آن ها (P) بين 0.8 تا 15.5 درصد متغير است. متغير شكل در بيشتر نمونه ها داراي مقادير مثبت و شكل كلوچه اي است. شيب برگوارگي هاي مغناطيسي در سراسر توده بطور متوسط 31 تا 60 درجه بوده و روند شمال غرب- جنوب شرق را نشان مي دهند. موازي بودن راستايي برگوارگي ها با حاشيه توده و وجود سنگ هاي دگرگوني مجاورتي نشان مي دهد كه هنگام تزريق ماگما، بيوتيت گرانيت و گرانوديوريت موازي با لايه بندي سنگ ميزبان جاي گرفته اند. خطواره هاي مغناطيسي با شيب زياد محل اصلي تزريق ماگما تشكيل دهنده توده گرانيتوئيدي گراغه را نشان مي دهند كه در مركز توده قرار دارد، و ساير بخش ها مي توانند محل هاي فرعي ماگماي تغذيه كننده توده باشد. بر پايه شواهد صحرايي و مغناطيسي به دست آمده، به نظر مي رسد كه ماگماي مادر توده گرانيتوئيدي گراغه بصورت لاكوليت با شيب 45 درجه در راستايي شمال شرق به درون سنگ هاي ميزبان و موازي با لايه بندي آنها جايگيري كرده است.