بررسي فراواني مدل هاي انحراف سپتوم بيني و اپسيفيكيشن سينوس هاي پارانازال توسط تكنيك تصوير برداري توموگرافي كامپيوتري با اشعه مخروطي (CBCT)

مقدمه : دفورميتي سپتوم بيني شايع ترين تنوع آناتوميكي ناحيه سينونازال است و مي تواند احتمال سينوزيت، سردرد، درد صورت، تنفس صدا دار و انسداد بيني را افزايش دهد. مطالعه حاضر به بررسي فراواني مدل هاي انحراف تيغه بيني (NSD) و اپسيفيكيشن سينوس‌هاي پارانازال و ارتباط آنها با جنس و سن با استفاده از توموگرافي كامپيوتري با اشعه مخروطي (CBCT) پرداخت.مواد و روش ها: مطالعه توصيفي حاضر بر روي 387 نمونه از اسكن CBCT سينوس هاي پارانازال انجام شد. انحراف سپتوم بيني بر اساس طبقه بندي ملاديناMladina) ) و Opacification سينوس هاي  پارانازال بر اساس سيستم امتياز دهي Lund-Mackay ارزيابي شد. كات هاي بيشتر از 2 ميلي متر براي افزايش ضخامت مخاط به عنوان يك وضعيت غير نرمال انتخاب شد. نتايج با استفاده از روش هاي آماري توصيفي گزارش شد. پس از جمع آوري اطلاعات ، داده ها توسط نرم افزار SPSS  مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت و سطح معناداري 0.05 در نظر گرفته شد.يافته ها: تعداد 387 نمونه مورد بررسي قرار گرفت و در 61.8 درصد افراد ، NSD مشاهده شد. تايپ 1 انحراف سپتوم بيني داراي بيشترين فراواني بود  و پس از آن تايپ 5 قرار داشت. در اين مطالعه 59.1 درصد از زنان و 66.9 درصد مردان مبتلا به NSD بودند. Opacification در سينوس هاي پارانازال در 63.6 درصد موارد مشاهده شد. زماني كه سينوس هاي چپ و راست جداگانه در نظر گرفته شدند، سينوس هاي ماگزيلاري و اتموئيد قدامي  بيشترين تاثير پذيري را نشان دادند. بين فراواني وجود انحراف سپتوم بيني و Opacification سينوس هاي پارانازال با گروه هاي سني مختلف ارتباط معناداري يافت شد، كه بيشترين ميزان آنها در افراد  بالاتر از 42 سال ديده شد.نتيجه گيري: در اين مطالعه، فراواني NSD و Opacification سينوس هاي پارانازال تفاوت معناداري را بين دو جنس مرد و زن نشان نداد، اما بين فراواني آنها و گروه هاي سني ارتباط يافت شد.