شيوع خطاهاي حين درمان ريشه و ارتباط آن با راديولوسنسي پري آپيكال در دندان هاي درمان ريشه شده: بررسي تصاوير توموگرافي كامپيوتري با اشعه مخروطي

مقدمه: پيشرفتهاي تصويربرداري مانند معرفي توموگرافي كامپيوتري با اشعه مخروطي (CBCT)، امكان مشاهده دندان در پلنهاي مختلف و در نتيجه بررسي دقيقتر آناتومي داخلي دندان و مشكلات پيش آمده حين درمان را فراهم ميكند. هدف از اين مطالعه، بررسي فراواني خطاهاي حين درمان  و راديولوسنسيهاي پري اپيكال در دندانهاي درمان ريشه شده به كمك تصاوير CBCT بود.مواد و روش ها: تعداد 235 تصوير CBCT تهيه شده از بيماران ايراني (93 مرد؛ 142 زن؛ ميانگين سني  14 ± 45.36 سال) جمع آوري شد. در مجموع، 737 دندان (1141 كانال ريشه) از نظر راديولوسنسي پري آپيكال، ترميم تاجي، و كيفيت درمان ريشه (طول پركردگي، يكنواختي پركردگي و وجود خطاهاي حين كار) بررسي شدند. فراواني و ارتباط بين نوع دندان، سن و جنس بيماران بر اساس تست آماري كاي اسكوئر بررسي شد. سطح معناداري 0.05 در نظر گرفته شد.نتايج: در مجموع، 623 كانال ريشه (44.1 %) داراي خطاي حين درمان ريشه بودند. 291 مورد پركردگي كوتاه (20.6 %)، 120 مورد كانال درمان نشده (8.5 %)، 99 مورد پركردگي بلند (7 %) و 82 مورد پركردگي غيريكنواخت (5.8 %) به ترتيب شايعترين خطاها بودند. دندانهاي مولر فك بالا داراي بيشترين تعداد خطا بودند (0.001 = p). بطور كلي، 680 (45.1 %) مورد از كانالهاي ريشه راديولوسنسي پري آپيكال داشتند. دندانهاي مولر فك بالا، بيشترين فراواني راديولوسنسي پري آپيكال را دارا بودند. 62 درصد دندان ها فاقد ترميم تاجي مناسب بودند. پرفوراسيون، تحليل ريشه، شكستگي ريشه و انحراف از مسير كانال در كمتر از 2 % كانالها مشاهده شدند.نتيجه گيري: خطاها و حوادث حين كار در دندانهاي درمان ريشه شده، نسبتا شايعند. فراواني راديولوسنسيهاي پري آپيكال در حضور اين خطاها و حوادث افزايش مي يابد. پركردگي كوتاه، كانال درمان نشده، پركردگي بلند و پركردگي غيريكنواخت، شايعترين خطاهاي حين كار هستند كه بيشتر در مولرهاي فك بالا مشاهده ميشوند.