تحليل زايش «رئاليسم عرفاني» در سينما و ادبيات ايران تحليل تلفيقِ معرفت قدسي، محبت و واقعيت در فيلم «خورشيد» مجيد مجيدي

درعرصه ادبيات و سينماي ايران معاصر -كمابيش همانند جريان‎هاي هنري جهاني- عموماً ژانرها و رويكردهاي هنري با حفظ وجوه تمايز خود زيست مي‎كنند.بويژه فاصله ميان رويكردهاي عينيت گرايانه(objective) رئاليستي و رهيافت‎هاي ذهنيت‌گرايانه (subjective) عرفاني، بايد ملموس‌تر باشدچرا كه درنگاه اول، پيوند اين دو متناقض به نظر مي‌رسد،اما در اخيرا شاهد رخدادهايي هستيم كه مرز ژانرهاي ادبي و هنري كمرنگ مي‌شودوبرخي متن‎هاي ادبي يافيلم‎ها به سوي بيناژانري حركت كرده‎اند.درجريان‎هاي فكري بين‎الاذهاني جامعه مدرن،شكل‌گيري بيناژانري افزونتر ازادب و هنر كلاسيك و زمان تسلط رمانتيسم صورت گرفته است ودرمتن ادبي و هنري،مفاهيم يا درونمايه‎ها ومضامين ژانرهاي مختلف رقيب،گاه باهم درآميخته وآشتي كرده‎اند.درقلمرو فرهنگ،هنر وادب ايران، چنين آثاري ممكن است روابط بينامتني استوار باميراث‌هاي غني ايراني - اسلامي در عالم هنر و ادبيات پيدا كنند و در تراز سرآمدي جاي بگيرند. فيلم خورشيد مجيدمجيدي با تحولي بارز نسبت به ديگرآثار،واجدچنين ويژگي‌هايي شده است.مجيدي موفق شدقدسيت وشاخصه‌هاي عالم غيب رادر مؤلفه‌هاي ژانر رئاليستي فيلم خود؛بازبتاباند و ممزوج سازد در فضا و درونمايه‌اي عرفاني بنشاند و با اين تركيب نغز، فيلمي بيناژانري ونوآورانه عرضه كند.مسئله اين پژوهش،كاويدن وجوه ظهور اين بيناژانريت متمايزوبديع است كه به نظر مي‎رسد بانظريه‌ها و مباني تحولات متن‌پژوهانه دهه‎هاي اخير سازگار باشد.روش تحقيق، توصيفي-تحليلي است و برمبناي نمادشناسي و باتركيبي از تحليل گفتمان، نقدژانرونظريه‌هاي متن‌شناختي وبينامتني،چهارچوب نظري آن شكل گرفته است.چشم‎انداز نتيجه تحقيق،نشانگرظهور شاخصههاي بيناژانري رئاليستي – عرفاني درفيلم خورشيدمجيدمجيدي است و اودر اين فيلم توفيق يافت تا واقعيت را با معرفت قدسي و عرفان و محبت باهم در بياميزدواز حيث درونمايه،نوآوري و ژرف‎نگري ويژه‌اي رادر اين فيلم به منصّه ظهور برساند.