مطالعه توليد معنا با اتكا بر نظام تعارض و تطبيق‌پذيري در چارچوب نشانه-معناشناسي گفتماني: بررسي موردي نمايشنامه معماي ماهيار معمار اثر رضا قاسمي

عناصر درون‌گفتماني عموما در نظام تطبيق‌پذير با جهان هستي خود همگرا هستند؛ اما اگر اين نظام، تطبيق‌پذير نباشد(گسست) با جهان هستي خود واگرا رفتار مي‌كند. بنابراين پژوهش حاضر سعي دارد تا بر اساس نشانه‌معناشناسي گفتماني به نحوه شكل‌گيري نظام تطبيق‌پذير و گسست در نمايشنامة معماي ماهيار معمار اثر رضا قاسمي بپردازد. از اين رو، از كل پيكره، هشت نمونه انتخاب و به صورت تحليلي-توصيفي واكاوي شد. نتايج به دست آمده در اين تحقيق حاكي از اين قضيه است كه اولا هويت در ارتباط با ‌تن‌مداري شكل مي‌گيرد؛ ثانيا، يك هويت وقتي فرو مي‌پاشد كه با گسست تن مادي و جسمانه‌اي از تن‌پديداري روبرو شود. خود اين امر، در گفتمان، ناامني مي‌آفريند و در نهايت، وقوع گسست را در شرايط چالش بروز مي‌دهد و درست در همين حالت است كه وضعيت منجمد و تثبيت در هم مي‌شكند و استحاله معنايي رخ مي‌دهد.