بررسي تطبيقي شگردهاي نام‎ گذاريِ آثار ادبي در ايران و جهان (طبقه ‎بندي نام‌ هاي ادبي از منظر ساخت‎ هاي نحوي و ويژگي ‎هاي زبان ‎شناختي)

تمام مولفان و مصنفان ادبي، از ديرباز به دنبال يافتن نام‌ هايي جذاب و ماندگار براي آثار خود بوده‌اند و بحث در باره‌ نام آثار ادبي به اندازه‌ بررسي ساختار و محتواي آنها، در مباحث نقد ادبي، در خور اهميت بوده است. مقاله‌ حاضر به دنبال يافتن شگردهاي نام‌گذاري آثار برجسته و بزرگ ادبي و طبقه‌بندي آنهاست. رويكرد اصلي مقاله، بر شالوده‌ زمينه‌اي بينارشته‌اي، ميان ادبيات و زبان‌شناسي استوار گشته است.. مدّعاي اين مقاله آن است كه نويسندگان ايران و جهان، از روش‌هاي كاملاً معين و محدودي در ساخت زبان، براي نام‌گذاريِ آثار خود، چه در زبان فارسي و چه در زبان‌هاي ديگر، بهره برده‌اند و بسياري از اين روش‌ها مشابه هستند. اين مقاله به روش توصيفي و تحليلي و با استفاده از رويكرد تحليل نامِ آثار ادبي، بر بنياد «ساخت» و «دستور زبان فارسي» در نوشته شده است. نويسندۀ اين مقاله در طبقه بنديِ نام‌ها، از روش‌هاي طبقه‌بنديِ نحوي و دستوري بهره گرفته است. ابتدا اسامي خاص و سپس جمله‌بندي‌هاي كامل و پس از آنها مفردات و تركيبات در نامِ آثار، مورد توجه قرار گرفته است و از همه مهم‌تر اينكه مقالۀ حاضر در هر مقوله، آثار ادبي جهان و ايران را در در ساخت‌هاي نحوي مشابه، در كنار يكديگر طبقه‌بندي كرده است. مقاله مي‌كوشد به اين نتيجه برسد، بر خلاف آنكه گمان مي‌رود، نام نهادن بر اثر ادبي، دشوارترين بخشِ آفرينش اثر است؛ نام‌گذاريِ آثار، از الگوهاي ساده و تكرار‌شونده‌اي تبعيت مي‌كند كه آشنايي با آنها مي‌تواند براي هر نويسنده‌ معاصر، كار نام‌گذاري اثر ادبي را تسهيل كند.