مدلي براي سنجش و ارزش ‌گذاري دانش فني در صنايع غذايي حلال

هدف اين تحقيق طراحي مدلي براي سنجش و ارزش گذاري دانش فني در صنايع غذايي حلال مي‌باشد. تحقيق حاضر به لحاظ هدف، كاربردي و يك تحقيق آميخته (كيفي – كمي) اكتشافي مي‌باشد. جامعه آماري پژوهش در بخش كيفي شامل 20 نفر از خبرگان علمي و خبرگان اجرايي صنايع غذايي حلال بودند كه با روش نمونه گيري غيراحتمالي قضاوتي و هدفمند انتخاب شدند. جامعه آماري بخش كمي نيز شامل 250 نفر از كارشناسان صنايع غذايي استان تهران بودند كه با استفاده از فرمول كوكران، حجم نمونه 152 نفر تعيين و با روش نمونه گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده ها در بخش كيفي شامل مصاحبه نيمه ساختار يافته و در بخش كمي نيز پرسشنامه محقق ساخته بود. روايي مصاحبه ها از طريق بازآزمون تأييد شد. و روايي محتوايي پرسشنامه بخش كمي نيز توسط خبرگان تأييد شد. جهت تحليل داده هاي بخش كيفي از روش تحليلتم (مضمون) و بخش كمي نيز از نرم افزار SPSS و PLS استفاده شد. نتايج نشان داد كه مدل سنجش و ارزش گذاري دانش فني در صنعت غذايي شامل چهار بعد اصلي شامل: عوامل مربوط به شركت/ سازمان، عوامل مربوط به محيط برون سازماني، عوامل مربوط به ماهيت فناوري و عوامل مربوط به بازار فناوري و 15 مؤلفه با 72 شاخص مي باشد. نتايج پژوهش در بخش كمي نيز مويد معني داري ارتباط بين ابعاد، مولفه ها و شاخص هاي مدل نهايي تحقيق مي‌باشد.