فراتحليل عوامل مؤثر بر كارآفريني زنان روستايي (پژوهش‌‌هاي بازۀ زماني 1390-1401)

كارآفريني زنان شامل فعاليت‌هاي زنانۀ حوزۀ خوداشتغالي مشاركتي و مستقل، كارفرمايي و همۀ كسب‌وكارهاي تك‌مالكيتي و جديد است. هدف اصلي پژوهش، مطالعۀ عوامل مؤثر بر كارآفريني زنان روستايي با رويكرد فراتحليل در بازۀ زماني 1390-1401 است.روش تحقيق از نوع فراتحليل كمي است كه در بازۀ زماني 1390 تا 1401 به روش نمونه‌گيري هدفمند-غيراحتمالي انجام شده است. حجم جامعۀ آماري 87 پژوهش است كه 50 سند با رعايت ملاك‌هاي ورود و خروج شامل رعايت روايي، اعتبار و كيفيت پژوهش، وجود ضريب همبستگي، حجم نمونه و سطح معني‌داري انتخاب شدند. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد عوامل فرهنگي (سبك زندگي، باورهاي مذهبي، باور به برابري جنسيتي، حضور در شبكه‌هاي اجتماعي، فقر فرهنگي، سرمايۀ فرهنگي، فرهنگ مردسالاري، فرهنگ مشاركتي، فرهنگ و اخلاق كاري)، عوامل رواني (جسارت ريسك‌پذيري، عزت‌نفس، احساس كفايت اجتماعي، احساس تبعيض اجتماعي، انگيزۀ استقلال، نياز به موفقيت و پيشرفت، مهارت‌هاي آموزشي، تفكر نوآورانه و خلاقانه)، عوامل اجتماعي (همدلي اجتماعي، انسجام اجتماعي، مشاركت اجتماعي، آگاهي اجتماعي، اعتماد اجتماعي، حمايت اجتماعي، تعامل با كارآفرينان موفق، الگوي مرجع، محروميت نسبي، منزلت اجتماعي، تجربۀ كارآفريني، تحرك اجتماعي) و عوامل زمينه‌اي (درآمد شخصي، سن، وضع تأهل، سطح تحصيلات، نوع شغل، نوع طبقه، تعداد اعضاي خانواده)، بر كارآفريني زنان روستايي تأثير معني‌داري داشته است. براساس يافته‌هاي تحقيق، عوامل زمينه‌اي با ضريب اثر 0.300 داراي بيشترين تأثير بر كارآفريني زنان روستايي بوده است.براين‌اساس، كارآفريني زنان از جمله شاخه‌هاي كارآفريني است كه علاوه بر سود اقتصادي منافع اجتماعي و فرهنگي به‌دنبال دارد و موجب كشف نيازهاي اجتماعي، شناخت اجتماع و شناسايي بافت‌هاي فرهنگي، اجتماعي و اقتصادي جامعه مي‌‌شود.