مسيرهاي سلولي درمان سرطان به روش فوتوديناميك‌تراپي

فوتوديناميك‌تراپي (PDT) يك روش نوظهور براي درمان سرطان است. سه مولفه اصلي اين روش، ماده حساس به نور، نور و اكسيژن مي‌باشد. واكنش‌هاي فوتوشيميايي نور با ماده حساس به نور، باعث توليد گونه‌هاي اكسيژن‌هاي فعال مي‌شود، كه نتيجه آن مرگ سلول‌هاي تومورال است. ماده حساس به نور مي‌‌تواند در اندامك‌هاي مختلف مانند ميتوكندري، ليزوزوم، شبكه آندوپلاسمي، دستگاه گلژي و غشاهاي پلاسما قرار گيرد. جايگزيدگي ماده حساس به نور در مكان‌هاي زير‌سلولي، تعيين‌كننده سيگنالينگ‌هاي بعد از PDT است. بر اثر استرس فوتوديناميكي آبشارهاي سيگنالينگ متعددي به‌طور همزمان در سلول‌هاي سرطاني، بسته به محل تخريب زير سلولي توسط اكسيژن يگانه واكنشي فعال مي‌شوند. اين سيگنال‌ها به واكنش‌هاي انطباقي يا مرگ سلولي تبديل مي‌شوند. بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه PDT مي‌تواند به‌طور مستقيم سلول‌هاي سرطاني را با القاء موثر مسيرهاي مرگ سلولي به روش‌هاي آپوپتوتيك و غير آپوپتوتيك (اتوفاژي و نكروز) از بين ببرد. شناسايي تأثيرات مولكولي تنظيم كننده مرگ سلولي پس از PDT يكي از موضوعات مورد علاقه تحقيقات در حوزه درمان سرطان است. اين مقاله مروري علاوه‌بر بيان پيچيدگي مكانيسم‌هاي مولكولي دخيل در پاسخ تومور به فوتوديناميك‌تراپي، جنبه‌هاي مختلف اكسيژن واكنشي (ROS) ناشي از PDT را نيز  بررسي مي‌كند. به‌طور خاص، در مورد تأثير ROS بر روي اجزاي سلول و مكانيسم‌هاي اصلي مرگ سلول ناشي ازPDT  بحث خواهد شد.