قضازدايي از دعاوي خانواده

حل و فصل دعاوي خارج از دادگاه مورد توجه بسياري از نظام‌هاي حقوقي قرارگرفته است. اين موضوع در قبال دعاوي خانواده كه بانظم و مصالح عمومي ارتباط نزديك دارد، داراي ضوابط و اهداف مشخص است. پژوهش حاضر با تكيه‌بر اسناد كتابخانه‌اي و با تأكيد بر منابع معتبر فقهي و قوانين موضوعه و با توجه به ضوابط و اهداف حاكم، به توصيف و تحليل راهكارها و آثار اجراي اين رويكرد حقوقي در دعاوي خانواده پرداخته است. اين پژوهش درصدد پاسخ‌گويي به اين سؤال است كه راهكارهاي قضازدايي در دعاوي خانواده چيست؟ نهادهاي قضازدايي در حقوق ايران كدام است؟ يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه اعمال اين رويكرد با استفاده از نهادهاي داوري، ميانجي‌گري، گذشت، چشم‌پوشي و معاضدت در رابطه با دعاوي خانوادگي مي‌تواند به كاهش حجم پرونده‌ها، كاهش جمعيت كيفري، كاهش بار مالي دولت، تعادل ميان اصول قضامندي و قضازدايي و افزايش ضريب اعتماد عمومي نسبت به قوه قضائيه و به ‌موازات آن تحكيم خانواده منتهي شود.