واكاوي مباني فقهي جرم انگاري شنود غير مجاز در فضاي مجازي

شنود غيرمجاز از مصاديق تعرض به حريم خصوصي بوده كه در حقوق كيفري ايران جرم انگاري شده و با آن مبارزه مي شود. با بررسي قانون آيين دادرسي كيفري مصوب 1392 اين مطلب مستفاد مي گردد كه سمت و سوي اين قانون در جهت حمايت بيشتر از حريم خصوصي افراد و بازتاب قاعده منع تجسس در زندگي اشخاص مي باشد. عليرغم جرم انگاري اين رفتار در حقوق كيفري ايران، شناخت مباني جرم شناختي آن، مسأله اي درخور توجّه است. پژوهش حاضر با روش توصيفي - تحليلي به واكاوي مباني فقهي جرم انگاري شنود غير مجاز در فضاي مجازي پرداخته و بدين نتيجه دست يافته است كه جرم انگاري شنود غير مجاز مي تواند مستند به ادله اي اعم از آيۀ ۱۲ سوره حجرات، روايات، اصل احترام به حريم مؤمن، حق برخورداري از حريم خصوصي و قاعده لاضرر باشد. هر چند كه اصطلاح «شنود غير مجاز» بعنوان اصطلاحي مصرح در قانون مجازات اسلامي شناخته مي شود، امّا مفاد ادله ي ياد شده، چه به شكل صريح و يا ضمني، ناظر بر اين ممنوعيّت مي باشد.