ابعاد اخلاقي شرط عدم مسئوليت در حقوق ايران و حقوق بين‌الملل

زمينه: شرط عدم مسئوليت نوعي قرارداد است كه طي آن توافق مي شود كه طرفين نسبت به مسئوليت هاي اخلاقي احتمالي كه در آينده ممكن است ايجاد شود معاف شوند يا مسئوليت آنها كاهش يابد. بدين ترتيب مي توان گفت شرط عدم مسئوليت شرطي است كه در متن قرارداد گنجانده مي شود و هدف آن از بين بردن مسئوليتي است كه در صورت عدم اجراي قرارداد يا تاخير در اجراي آن و يا اجراي ناقص قرارداد متوجه متعهد مي گردد. لذا هدف اين تحقيق بررسي بعد اخلاقي اين شرط، در حقوق ايران و بين الملل مي باشد كه  با روش توصيفي تحليلي با فن كتابخانه اي انجام شد. نتيجه گيري: شرط عدم مسئوليت شرطي است كه با هدف رفع مسئوليت قراردادي يا غير قراردادي يك‌طرف نسبت به جبران خسارت در قرارداد گنجانده مي‌شود. طبق يك نظر شرط عدم مسئوليت باطل است. طبق نظر ديگر، شرط عدم مسئوليت معتبر است. مقايسه وضعيت شرط عدم مسئوليت در حقوق بين‌الملل با حقوق ايران، با توجه به ابعاد آن در حقوق و تعهدات اخلاقي طرفين قرارداد، در معاهدات داخلي و بين المللي و تعهدات اخلاقي آنها تاثير گذار بوده است. هرگاه شرط عدم مسئوليت به طور صحيح واقع شود مسئوليت اخلاقي متعهد را از بين مي برد و ديگر زيان ديده نمي تواند از وارد كننده ي زيان مطالبه ي خسارت نمايد. شرط عدم مسئوليت در محدوده ي مسئوليت هاي مدني قراردادي كه ناشي از اشتباه و خطا باشد، نافذ مي باشد.