تصويرپردازي در گفتگوهاي حضرت شعيب(ع) با مخاطبان در قرآن بر اساس نظريه سيد قطب

بيان بصري يكي از ويژگي‌هاي متن قرآن است و آيات آن از تصويرهاي ادبي پوشيده شده است و همين تصويري بودن نشاني از وجوه سادگي و قابل‌فهم بودن بيان قرآن است. سيد قطب، اديب معاصر مصري، بهترين وسيلة تعبير، تصوير را برگزيد و در قالب نظرية تصويرپردازي هنري، معتقد است كه قرآن كريم در بيان اغراض، به بهترين وجه از قاعدة تصوير بهره برده است. بر اين مبنا پژوهش حاضر سعي دارد بر اساس مباني و مؤلفه‌هاي تصويرپردازي نظريه سيد قطب به بررسي ويژگي‌هاي ساختاري آيات دربردارنده گفتگوهاي حضرت شعيب(ع) با مخاطبان، بپردازد و مؤلفه‌ها را كشف و نمود آن‌ها را در تصويرپردازي هنري آيات قرآن بررسي نمايد تا جنبه‌هاي زيبايي اعجاز قرآن كريم بيش‌ازپيش تبيين گردد. مهم‌ترين يافته‌هاي پژوهش، بيانگر اين حقيقت است كه در اين آيات مي‌توان نمونه‌هايي از اين مؤلفه‌ها بر اساس نظريه سيد قطب مانند عنصر ساختار آوايي، عاطفه، انديشه ديني، واقعيت، اسلوب زبان، تكرار، تطابق، تجسيم، تشخيص، حركت، گفتگو و... را يافت كه با ايجاد تصاويري حسي و خيال‌انگيز كه سرشار از حركت و پويايي هستند، افكار و معاني را به‌صورت حسي به خواننده، جهت تثبيت معاني منتقل مي‌كند