تحليل جغرافيايي و آماري تغييرات كيفيت آب زيرزميني دشت بم

افزايش جمعيت و در نتيجه آن افزايش بهره‌برداري بي ‌رويه از منابع آب زيرزميني نه ‌تنها باعث كاهش كميت بلكه سبب تخريب كيفيت اين منابع ارزشمند شده ‌‌است. لذا ضرورت مطالعه و بررسي كيفيت آب‌هاي زير‌زميني مي‌تواند به مديريت صحيح استفاده از اين منابع آبي كمك نمايد. لذا هدف از اين مطالعه، تعيين مهم‌ترين متغير‌هاي كيفي آب زير‌زميني با استفاده از آناليز مؤلفه‌هاي اصلي و سپس، بررسي عملكرد سه مدل كريجينگ ساده، جهاني و معمولي در درون‌يابي مهم‌ترين متغير‌هاي كيفي تعيين‌شده در دشت بم مي‌باشد. بدين منظور از60 حلقه چاه موجود، 40 حلقه چاه به‌صورت تصادفي و با پراكنش مناسب در منطقه موردمطالعه به‌عنوان چاه آموزشي و مابقي چاه‌ها براي آزمايش مدل‌ها استفاده شد. نتايج آزمون مؤلفه‌هاي اصلي نشان داد كه دو متغير EC و TDS به‌عنوان متغير‌هاي اصلي، بيش‌ترين تغييرات واريانس موجود در ساير متغير‌ها كيفي آب را توجيه مي‌كنند. نتايج درون‌يابي براساس اين دو پارامتر نشان داد كه روش كريجينگ معمولي و جهاني در تخمين شوري در مرحله‌ي آموزش داراي عملكرد نسبتا مشابهي مي‌باشند، اما در مرحله آزمايش، در روش KO ضرايب RMSE و MAE به‌ترتيب برابر 422.24 و 153.35 ميكروزيمنس بر سانتي‌متر بوده كه به‌ترتيب داراي اختلاف 1.22 و 0.52 ميكروزيمنس بر سانتي‌متر كم‌تر از روش KU مي‌باشد و در نتيجه بهتر از كريجينگ جهاني است. در درون‌يابي متغير TDS روش كريجينگ معمولي در هر دو مرحله‌ي آموزش و آزمايش بهترين عملكرد را نسبت به دو روش ديگر داشته است. هم‌چنين نتايج درون‌يابي براساس اين دو متغير نشان داد كه ميزان شوري در قسمت شمال و شمال شرقي دشت در دو روش كريجنگ معمولي و جهاني بيش‌تر از ساير نقاط بوده، كه با  تغييرات كاربري اراضي منطقه انطباق مناسبي داشته است.