وضعيت سواد غذا و تغذيه در دانش آموزان ابتدايي غرب ايران: يك مطالعه توصيفي-تحليلي

مقدمه: سواد غذا و تغذيه در سال هاي اخير اهميت فزاينده اي در تحقيقات غذا و تغذيه پيدا كرده و به عنوان يك عامل كليدي در سلامت جمعيت و مشكلات پيچيده بهداشت عمومي در نظر گرفته شده است. هدف از اين مطالعه مقطعي، بررسي وضعيت سواد غذا و تغذيه كودكان كرد 12-10 ساله در استان كردستان در غرب ايران بود.روش‌كار: در اين مطالعه مقطعي داده ها با استفاده از ابزار سواد غذا و تغذيه استاندارد، جمع آوري شد. در سال 1401 بر اساس نمونه گيري خوشه اي هدفمند از دانش آموزان مقطع ابتدايي استفاده شد. نمونه گيري بر اساس نسبت مساوي دانش آموزان بر حسب جنسيت و مقطع تحصيلي در تعداد مساوي دختر و پسر و پايه هاي چهارم، پنجم و ششم انجام شد. تعداد كل نمونه ها 390 (پسر=195 و دختر=195) بود. افراد به همين تعداد از پايه هاي 5،4و6 به طور تصادفي از بين 52 مدرسه ابتدايي انتخاب شدند. در مجموع 10 مدرسه از شمال، جنوب، شرق، غرب و مركز شهرستان بانه در استان كردستان انتخاب شدند كه نيمي از آنها پسر و نيمي دختر بودند.يافته‌ها: از بين هفت حيطه سواد غذا و تغذيه، بيشترين امتياز مربوط به حيطه دانش تغذيه سالم با ميانگين±10.8 84.5 و كمترين امتياز مربوط به حيطه سواد برچسب تغذيه اي با ميانگين 7.7± 26.9 بود. در حيطه شناختي از 390 نفر كل نمونه، حدود 10 درصد دانش آموزان و در حيطه مهارت حدود 33 درصد دانش آموزان سواد غذا و تغذيه اي پاييني داشتند.نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان دهنده شكاف بين حيطه هاي دانش و مهارت سطوح سواد غذا و تغذيه اي در سنين پايين است، يعني اگرچه سطح سواد و تغذيه كودكان در حوزه دانش نسبتاً مطلوب است، اما در حوزه مهارت مناسب نيست.