بررسي تأثير برنامه هاي آموزش ديني بر بُعد شناختيِ نگرش ديني دانش آموزان دختر دوره متوسطه شهر تهران

يكي از موضوعات مهم در نظام آموزش و پرورش، آموزش و انتقال صحيح مفاهيم ديني و تعميق باورهاي ديني در نوجوانان است. بدين منظور، مسئولان امر موظف هستند با فراهم كردن برنامه‌هاي تربيتي سالم و اصولي، شرايط مطلوب براي پرورش نسلي با ايمان و مذهبي را فراهم سازند. هدف پژوهش حاضر بررسي ميزان اثربخشي برنامه‌هاي آموزش ديني اعم از رسمي و غيررسمي، بر بُعد شناختيِ نگرش ديني دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه شهر تهران است. مسئله اين است كه آيا برنامه‌هاي آموزش ديني، با اين همه هزينه‌هايي كه مي‌شود، اثربخش هست يا خير. براي انجام اين امر از روش توصيفي(پيمايشي) كه طي آن به پيمايش و سنجش بُعد شناختيِ نگرش ديني و توصيف ويژگي‌هاي جمعيت شناختي از قبيل پايه تحصيلي و رشته تحصيلي پرداخته شده، استفاده گرديد. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه شهر تهران است كه جمعاً ۱۶۴۵۵۲ نفر مي‌باشند. از اين تعداد دانش‌آموز، ۴۰۰ نفر به عنوان حجم نمونه تعيين گرديد. ابزار تحقيق حاضر عبارتست از پرسشنامه محقق‌ساخته كه در راستاي سنجش بُعد شناختيِ نگرش ديني دانش‌آموزان تدوين گرديد. در اين تحقيق كه از نمونه‌گيري خوشه‌اي تصادفي استفاده شد، اين نتايج حاصل گرديد كه نگرش ديني دانش‌آموزان در حد زياد و مطلوب مي‌باشد. از ميان گويه‌هاي مختلف بُعد شناختي، گويه: «خداوند خالق همه هستي است.» بالاترين نمره‌ را به خود اختصاص داد. همچنين ميزان تأثير برنامه‌هاي آموزش ديني بر بُعد شناختيِ نگرش ديني دانش‌آموزان، بر حسب متغيرهاي مختلف پايه تحصيلي و رشته تحصيلي، تفاوت معنادار نداشت.