اثربخشي درمان شناختي مبتني بر تنظيم هيجان بر حل مسئله و كفايت اجتماعي دانش آموزان داراي اختلال رفتاري

هدف پژوهش حاضر اثربخشي درمان شناختي مبتني بر تنظيم هيجان بر حل مسئله و كفايت اجتماعي نوجوانان داراي اختلال رفتاري بود. روش پژوهش تجربي از نوع آزمايشي و طرح پيش‌آزمون - پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانش‌آموزان دبيرستان شهرستان نوشهر در سالتحصيلي97-1396 بودند كه تعداد آنها2060نفر مي‌باشد. نمونه پژوهش شامل 36دانش‌آموز با اختلال رفتاري بودند كه به صورت تصادفي ساده از ميان دانش‌آموزان داراي اختلال رفتاري انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند. براي جمع‌آوري داده از چك ليست تجديد نظرشده مشكلات رفتاري(RBPC)،فرم كوتاه پرسشنامه حل مسئله اجتماعي(SPSI-R)و آزمون كفايت اجتماعي(فلنر و همكاران،1990) استفاده شده است. داده‌ها با استفاده از روش آماري تحليل واريانس چندمتغيره(MANCOVA)با نرم افزارSPSS-24 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج تحليل كوواريانش نشان‌داد كه درمان شناختي مبتني بر تنظيم هيجان در گروه آزمايش با افزايش حل مسئله مثبت و منطقي و كاهش حل مسئله منفي، تكانشي و اجتنابي و افزايش كفايت اجتماعي نوجوانان داراي اختلال رفتاري همراه بوده است(0/001 P). براساس يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه با اصلاح شناخت‌هاي كژكار و روش‌هاي بروز هيجانات و سبك حل مسئله در نوجوانان داراي اختلال رفتاري سبب بهبود كفايت اجتماعي در تعامل با خود، همسالان و ساير افراد شد؛ اين به نوبه خود مي‌تواند بر ساير ارتباطات آنان تاثير گذاشته و رفتارهاي مختل آنان را اصلاح كند. در پايان با توجه به يافته‌هاي اين پژوهش پيشنهاد مي‌شود كه، اثر بخشي درمان شناختي مبتني بر تنظيم هيجان بر ساير اختلالات كودكان و نوجوانان مدنظر قرار گيرد.