بررسي تفاوت‌هاي تركيب آمينو اسيدي و بيان ژن سوپراكسيد ديسموتاز برنج و آلوروپوس به عنوان معيارهايي از تفاوت تحمل تنش اكسيداتيو حاصل از شوري

تنش شوري و غلظت بالاي يون‌ها، يكي از مهم‌ترين عوامل محدودكننده رشد و نمو گياهان زراعي مي‌باشند. تنش شوري درواقع بروز هم‌زمان يا متوالي تنش يوني و تنش اسمزي است، درنتيجه يافتن روندهايي جهت بهبود توانايي تحمل به اين تنش، در بهينه شدن دوام در هر دو شرايط اثر معناداري خواهد داشت. برخي گياهان موسوم به هالوفيت‌ها، در برابر اين تنش مجموعه‌اي از سازگاري‌ها و واكنش‌هاي فعال را نشان مي‌دهند كه موجب تحمل آن‌ها به شرايط شوري مي‌شود. در اين پژوهش نيز به‌منظور شناسايي تفاوت‌هاي احتمالي سازوكار تحمل يا حساسيت به شوري در آلوروپوس (Aeluropus littoralis به‌عنوان يك گياه متحمل) و برنج (Oryza sativa var. IR64 به‌عنوان يك گياه حساس)، الگوي تغيير رونويسي ژن‌ سوپر اكسيد ديسموتاز (SOD) و برخي شاخص‌هاي مرتبط با توالي‌هاي نوكلئوتيدي و آمينواسيدي آن در‌ ريشه و اندام هوايي دو گياه در شرايط تنش موردمطالعه و مقايسه قرار گرفتند. براي اين هدف دوره تنشي شامل تنش‌هاي كوتاه‌مدت (6 ساعت)، ميان‌مدت (24 و 48 ساعت) و بلندمدت (6 و 11 روزه) در نظر گرفته شد. بررسي بيان ژن SOD سريع‌تر بودن شروع پاسخ و حفظ استمرار بيان آن در طول دوره تنش در آلوروپوس نسبت به برنج را نشان داد. با تعيين و بررسي توالي ژن‌هاي موردمطالعه دو گياه، علاوه بر تعيين شاخص‌هاي بيوشيميايي همچون وزن مولكولي و نقطه ايزوالكتريك سوپر اكسيد ديسموتازهاي موردبررسي، شاخص ناپايداري (instability index) و شاخص آروماتيكي (Aromatic index) آن‌ها نيز تعيين و مورد مقايسه قرار گرفتند كه برتري آن‌ها در سوپر اكسيد ديسموتاز آلوروپوس نسبت برنج IR64 مشخص شد.