پاسخ‌هاي مورفولوژيكي و فيزيولوژيكي سياهدانه به بيوچار در رژيم‌هاي مختلف آبياري

تخريب منابع آب و خاك در سيستم‌هاي كشاورزي رايج، ضرورت استفاده از نهاده‌هاي طبيعي را به ويژه در شرايط كم آبي بيش از پيش آشكار مي‌سازد. بيوچار با افزايش ظرفيت نگهداري آب در خاك، محققان را اميدوار نموده كه مي‌تواند علاوه بر بهبود رشد گياه با تنش خشكي مقابله نمايد. در همين راستا به‌منظور بررسي اثر رژيم‌هاي آبياري و كاربرد بيوچار بر گياه دارويي سياهدانه (Nigella sativa L.)، آزمايشي به‌صورت فاكتوريل در قالب طرح كاملا تصادفي با سه تكرار در گلخانه دانشكده كشاورزي دانشگاه كردستان در سال 1397 به‌اجرا درآمد. فاكتورهاي آزمايش شامل آبياري در سه سطح 100 (آبياري كامل)، 70 (تنش ملايم خشكي) و 40 (تنش شديد خشكي) درصد ظرفيت زراعي و دو سطح مصرف بيوچار (0 و 15 تن در هكتار) بودند. نتـايج نشـان داد افـزايش شدت تنش خشكي (كاهش آبياري) منجر به كاهش محتواي نسبي آب برگ، محتواي كلروفيل كل، كارايي فتوسيستم II، ارتفاع بوته، تعداد شاخه فرعي و گل‌دهنده، تعداد كپسول در بوته، تعداد دانه در بوته، عملكرد بيولوژيك و عملكرد دانه گرديد. از سوي ديگر كاربرد بيوچار سبب تقليل اثرات منفي تنش خشكي گرديد، به‌طوري كه با حفظ و نگهداشت ميزان آب خاك، صفات مورفوفيزيولوژيك را بهبود بخشيد. علاوه بر اين بيوچار در سطوح آبياري 40، 70 و 100 عملكرد دانه را به ترتيب 51.33، 12.34 و 72.10 درصد نسبت به شرايط عدم كاربرد بيوچار افزايش داد. بنابراين مي‌توان گفت بيوچار در كاهش اثرات خشكي موثر مي‌باشد.