بررسي متوسط مدت زمان بين بستري و جراحي و ترخيص بيماران ارتوپدي با شكستگي پري تروكانتريك در بيماران بالاي ۶۰ سال در بيمارستان شهيد مدني در سال ۱۴۰۱

زمينه و اهداف: به طور معمول بيماران داراي شكستگي هاي فمور از جمله پري تروكانتريك داراي كوموربيديتي هاي همراه هستند كه موجب افزايش مدت بستري، افزايش ميزان عوارض و افزايش مورتاليتي مي شود. هدف از مطالعه حاضر تعيين متوسط مدت زمان بين بستري و زمان جراحي و ترخيص بيماران بالاي ۶۰ سال داراي شكستگي پري تروكانتريك در بيمارستان شهيد مدني در سال ۱۴۰۱ بود. مواد و روش ها: مطالعه حاضر يك مطالعه مقطعي مي باشد. اطلاعات دموگرافيك، بيماري هاي زمينه اي BMI,، مدت زمان بين بستري و جراحي، جراحي و ترخيص و بستري و ترخيص جمع آوري شد .بررسي ارتباط بين فاكتور هاي پروگنوستيك و مدت زمان بستري انجام شد و سطح معني داري p value كمتر از 0.05 در نظر گرفته شد.  يافته ها: مجموعا ۲۵۰ بيمار( ۱۱۴ زن و ۱۳۶ مرد) با ميانگين سني 0.98± 75.6سال وارد مطالعه شدند . ميانگين مدت زمان بين بستري و جراحي ،23.8± 60.7 ساعت، مدت بين جراحي و ترخيص 24.4± 63.3 ساعت و مدت زمان بين بستري و ترخيص 35.9±124.1 ساعت بود .در جنسيت مونث، سن بالاي ۷۵ سال و ابتلا به ديابت، بيماري قلبي عروقي،پرفشاري خون و بيماري تنفسي مدت زمان بين بستري و جراحي به طور معناداري بالاتر بود. در جنسيت مونث، سن بالاي ۷۵ سال، افزايش BMI و ابتلا به ديابت و بيماري تنفسي مدت زمان بين جراحي و ترخيص به طور معناداري بالاتر بود. به طور كلي افزايش مدت زمان بين بستري و ترخيص با جنسيت مونث، سن بالاي ۷۵ سال، افزايش BMI و ابتلا به ديابت، بيماري قلبي عروقي، پرفشاري خون و بيماري تنفسي به طور معناداري در ارتباط بود . نتيجه گيري: انجام اين مطالعه موجب شناسايي ريسك فاكتور هاي قابل تعديل در بيماران شد تا از اين طريق بتوان با كاهش عوارض شكستگي و جراحي و همچنين كاهش مدت زمان بستري بيماران باعث افزايش شانس بهبودي و برگشت سريعتر آن ها به زندگي روزمره شد.