بازآفريني پايدار بافت ناكارآمد در چارچوب برنامه‌ريزي مشكل سو با استفاده از فرايند ‏مشكل‌گشايي خلاق (نمونه موردي: بافت فرسوده محله خلجا)‏

پيچيدگي سيستم شهرها، موجب افزايش پيچيدگي مشكلات و راه حل هاي برون رفت از آن شده است. بافت هاي فرسوده ي شهري به‌عنوان يكي از معضلات و مشكلات شهرهاي كنوني همواره موردتوجه برنامه ريزان و شهرسازان بوده اند و با رويكردهاي مختلفي ازجمله بازآفريني شهري مورد بررسي و تحليل قرار گرفته و طرح هايي نيز با همين رويكرد ارائه شده است. آنچه تاكنون در اين طرح ها مورد غفلت بوده است، كمبود توجه به ريشه يابي مشكلات به شيوه اي خلاقانه و واقعيت يابي مشكلات بافت در راستاي ارائه راه حل هاي اجرايي براي برون‌رفت از مشكلات مي باشد. بر اين اساس اين مطالعه، با نگاه به برنامه ريزي مشكل سو و فرايند مشكل گشايي خلاقانه، محله خلجا را به‌عنوان يكي از محلات فرسوده بافت مركزي شهري اصفهان به دليل وجود مشكلاتي از قبيل نبود فضاي سبز و تفريحي، ايمن نبودن و آلودگي هوا، وجود تعداد زيادي زمين باير، عبوري شدن محورهاي عمومي و طباطبايي و ... مورد بررسي و تحليل قرار داده است تا پس از واقعيت يابي و انگاره يابي در محدوده مورد مطالعه، راه حل ها و سياست هاي بازآفريني براي توسعه بافت محله ارائه گردد. در اين راستا مقاله حاضر به طراحي چارچوبي مشكل گشا جهت حل معضل بافت هاي فرسوده محله خلجا پرداخته است. نحوه مشكل يابي و تحليل مشكل بافت فرسوده با استفاده از روش استخوان ماهي و تكنيك پرسش شش‌كلمه‌اي انجام شده است. نتايج حاصل از مقاله نشان مي دهد محله خلجا با مشكلات كيفيت كم كالبدي توده و فضا، كم‌توجهي براي ايجاد سرمايه‌گذاري، مهاجرت افراد بومي، ترافيك و عبوري شدن خيابان‌هاي محلي، وجود اراضي باير و بلااستفاده، نبود دفتر تسهيلگري و اختلاط نامناسب كاربري‌ها روبرو است. بر اين اساس پيشنهاد مي شود با استفاده از پتانسيل‌هاي موجود در محله مانند مادي و همچنين اراضي مخروبه به آرام‌سازي ترافيك، ايجاد كاربري‌هاي جديد و ارائه تسهيلات ويژه براي فعاليت افراد بومي كمك شود، همچنين حس تعلق‌خاطر ساكنان با استفاده از سياست هاي مختلف تقويت گردد.