تبيين عوامل مؤثر بر ارتقاء حكمروايي خوب شهري در شهر شيراز

امروزه اغلب كشورهاي مردم‌سالار با كاربست رويكرد حكمروايي خوب شهري، سعي در تحقق توسعه پايدار شهري دارند. از همين رو، پژوهش حاضر تلاش دارد وضعيت مديريت شهري در ايران را بر مبناي مباحث حكمروايي خوب شهري مورد تحليل قرار دهد. روش پژوهش، توصيفي تحليلي و مبتني بر مطالعات اسنادي و پيمايش ميداني است. شاخص هاي حكمروايي خوب شهري مشتمل بر 19 شاخص از پژوهش هاي مرتبط با موضوع اين پژوهش استخراج گرديده و از آن‌ها براي طراحي سؤالات پرسشنامه اي استفاده‌شده است. روش تحقيق مورداستفاده به‌صورت كمّي و با استفاده از مدل تحليل عاملي اكتشافي و تحليل رگرسيون چندمتغيره خطي انجام پذيرفته است. فرايند انتخاب نمونه ها در پژوهش به‌صورت هدفمند و سيستماتيك بوده و جامعه نمونه اي از ميان مراجعين مستمر به دبيرخانه معاونت معماري و شهرسازي شهرداري شيراز انتخاب‌شده است. خروجي مدل تحليل عاملي نشان مي دهد حكمروايي خوب شهري درگرو ارتقاي عوامل «ظرفيت سازي نهادي»، «شفافيت»، «كارايي و اثربخشي»، «مقبوليت عمومي»، «شهروندمداري» و «مشاركت جويي» است و مدل رگرسيون خطي به اين مسئله اشاره دارد كه دو عامل «كارايي و اثربخشي» و «شفافيت» بيشترين نقش را در تحقق حكمروايي خوب شهري ايفا مي نمايند. همچنين در مورد شهرداري شيراز، بيشترين چالش و فاصله تا حصول به حكمروايي خوب در عامل «شهروندمداري» و «ظرفيت سازي نهادي» ديده مي شود.