طراحي كاشت درختان و مسيريابي براي فضاي باز دانشگاهي: نحو فضا به‌عنوان ابزار ارزيابي طراحي منظر (نمونه موردي دانشگاه علم و صنعت ايران)

درختان يكي از عوامل اصلي در تعريف كيفيت فضايي فضاهاي بيروني هستند. با استفاده از تئوري نحو فضا، اين مطالعه بررسي مي‌كند كه چگونه آرايش فضايي ايجادشده توسط طرح پيشنهادي كاشت درختان و مسيريابي بر ميدان‌هاي بصري محوطه دانشگاه تأثير مي‌گذارد؛ بنابراين، اين پژوهش، در پي پاسخگويي به اين سؤال صورت گرفته است: كه چگونه مي‌توان بر پايه تجزيه‌وتحليل ديد و نحو فضا، يك روش طراحي كاشت و مسيريابي را توسعه داد؟ تصور مي‌شود كه اين روش‌ها در تعيين سازمان فضايي پيشنهادي و ارزيابي گزينه‌هاي طراحي مفيد باشند. يك مطالعه تجربي با استفاده از سه طرح پيشنهادي مختلف كاشت و مسيريابي براي يك محوطه دانشگاهي انجام‌شده است. اولين پيشنهاد از آرايه موازي و منظم درختان و مسيرهاي مورب و متقارن پيروي مي‌كند. پيشنهاد دوم از يك الگوي شبكه ۵ نقطه‌اي درختان و مسيرهاي مستقيم و متقارن تشكيل‌شده است و پيشنهاد سوم الگوي شبكه تصادفي درختان و مسيرهاي شعاعي را اعمال كرده است. داده‌ها با استفاده از تكنيك‌هاي نحوي فضا تجزيه‌وتحليل مي‌شوند. بدين منظور از نرم‌افزار دپس مپ براي شبيه‌سازي و تحليل مناظر در محوطه دانشگاه استفاده‌شده است. نتايج نشان‌دهنده تأثير قابل‌توجه پيكربندي‌هاي كاشت و مسيريابي بر اقدامات نحوي در هر سه پيشنهاد است. بالاترين سطوح حركت را مي‌توان در طرح كاشت ۵ نقطه‌اي با مسيرهاي مستقيم مشاهده كرد، اگرچه آرايش شعاعي و منحني مسيرها و كاشت تصادفي درختان نيز محيط‌هاي يكپارچه و متصل را ايجاد مي‌كند؛ بنابراين، اين مطالعه نشان مي‌دهد كه تكنيك‌هاي نحو فضا ممكن است ارزش قابل‌توجهي در ارزيابي طرح كاشت شماتيك، به‌ويژه در سطح حركت كاربر داشته باشد.