كاهش اثرات جزاير گرمايشي شهر از طريق مصالح روسازي خنك(نمونه مطالعاتي: منطقه 8 كلان ‌شهر تبريز)

در جامعه كنوني از جزيره حرارتي شهري به‌ عنوان يكي از مهم‌ترين مخاطرات طبيعي نوظهور ياد مي‌شود. كه به شكل اختلاف دماي سطح مناطق شهري به نسبت مناطق پيراموني به دلايل گوناگون اكولوژيكي، مورفولوژي و توپوگرافي مي‌باشد. اين پژوهش جزاير حرارتي شهر تبريز را به‌عنوان يكي از مهم‌ترين مراكز جمعيتي و صنعتي ايران در نمونه موردي منطقه 8 آن، با استفاده از تصاوير لندست 8 موردبررسي قرارگرفته شده است. اهداف اين پژوهش شامل استخراج، مكان‌يابي و تحليل پديده جزاير حرارتي شهري در منطقه موردمطالعه با استفاده از الگوريتم‌هاي مشخص و تهيه نقشه‌هاي مربوطه و بررسي با نوع مصالح استفاده‌شده بود كه شناسايي دو جزيره حرارتي گرم در مركز و غرب با دماي 33.48 درجه سانتي‌گراد و يك جزيره حرارتي سرد در شمال منطقه با دماي 20.02 درجه سانتي‌گراد را در پي داشت. در ادامه شاخص‌هاي تأثيرگذار در جزاير حرارتي زمين شهري در محدوده مطالعاتي مورد ارزيابي واقع گرديد. پس از تحليل 15 عامل عمده تعيين‌شده براي منطقه 8 تبريز و برداشت هاي ميداني از عمده مصالح مورداستفاده محدوده كه اكثراً سيمان و خشت بود و تعيين بازتاب نور، نرخ انتشار تابش حرارتي، ظرفيت گرمايي و بازتاب خورشيدي رنگ هاي موجود در محدوده، نتايج به‌دست‌آمده اين است كه با برخورداري كم ‌و بيش تمام منطقه از شاخص هاي تأثيرگذار جزاير حرارتي، تفاوت اصلي در اختلاف درجه حرارت شهري را مي‌توان در نوع مصالح روسازي به كار برده شده و رنگ آن در جزاير حرارتي تعيين‌شده مشاهده نمود. جايي كه جزيره حرارتي سرد يعني بازار سرپوشيده تبريز علي رغم شرايط تقريباً يكسان با جزاير گرمايشي موجود در بيشتر شاخص هاي تعيين‌شده، تفاوت اصلي در نو مصالح روسازي نمايان بود كه از سنگ مرمر و مصالح انعكاسي روشن استفاده‌شده است. فلذا مصالح پوسته شهري مهم‌ترين نقش را در كاهش دريافت، ذخيره حرارت و انتقال آن به محيط شهري دارند. در آخر نيز به ارائه راهكارهاي قابل‌اجرا در رابطه با استفاده از مصالح خنك در روسازي‌هاي جزاير حرارتي تعيين‌شده منطقه 8 شهر تبريز پرداخته‌ شده است.