حقِ مقاومت در برابر اشغال؛ با تأكيد بر وضعيت فلسطين

از منظر حقوق بين الملل، مخاصمه ميان گروه هاي مقاومت ضد اشغال خارجي و قدرت اشغالگر، مشمول قواعد حقوق بين الملل بشردوستانه حاكم بر مخاصمات مسلحانه بين المللي است. آيا مي توان اين مخاصمه را بر اساس »حق مقاومت « صورت بندي و چنين حقي را در منظومه حق ها جاي داد؟ مباني، منابع و آثار اعمال اين حق كدم‌اند؟ پژوهش حاضر با بهره‌گيري از روش اكتشافي-تحليلي كوشيده مبنا و منابع اين حق را با تكيه ‌بر انديشه حقوق طبيعي و در پرتو حقوق بين‌الملل تبيين كند و آثار آن را بكاود. بر اين اساس در پرتو انديشه حقوق طبيعي و مشخصاً حق تعيين سرنوشت به‌عنوان يكي از قواعد آمره حقوق بين الملل به نظر مي رسد مردم سرزمين تحت اشغال (جزئي يا كلي)، مي‌توانند حق بر مقاومت را با رعايت موازين حقوق بين الملل استيفا كنند. البته قلمرو اين حق محدود به سرزمين اشغالي و دوران اشغال است و منحصر به مقاومت مسلحانه نيست. ضمن اينكه قدرت اشغالگر نيز در سرزمين اشغالي، حق توسل به دفاع مشروع را ندارد و مي توان گفت حق مقاومت، تضميني براي خاتمه بخشيدن به اشغال فراهم مي كند. بااين‌حال مشروعيت مقاومت مانع از آن نيست كه اعضاي گروه مقاومت در برابر نقض حقوق بشر و حقوق بشردوستانه مسئوليتي نداشته باشند و ممكن است در مواردي اعمال ايشان قابل انتساب به دولت ذي‌ربط نيز باشد.