بررسي ارتباط بين ابعاد فرهنگ سازماني و اندازه موسسات حسابرسي با قضاوت و تصميم گيري حسابرسان

قضاوت حرفه اي و تصميم گيري بخش مهم و حياتي در كليه فرآيندهاي حسابرسي و سنگ بناي اين حرفه مي باشد؛ از اين رو شناسايي عوامل موثر بر آن و شناخت مهارت هاي جديد براي ارتقاي سطح قضاوت حرفه اي و تصميم گيري  احساس مي شود. پژوهش هاي پيشين در سطح فرهنگ در جوامع نشان مي دهد كه توسعه و تكامل حسابداري در هر جامعه تابع عوامل محيطي، فرهنگي و اجتماعي آن جامعه مي باشد. بنابراين، هدف اين پژوهش بررسي ارتباط بين ابعاد فرهنگي از جنبه هاي مردگرايي، جمع گرايي، اجتناب از عدم اطمينان و فاصله قدرت و اندازه موسسات حسابرسي با قضاوت و تصميم گيري حسابرسان مي باشد. اين پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نظر ماهيت توصيفي- تحليلي، از نوع همبستگي است. ابزار جمع آوري اطلاعات پرسشنامه و جامعه آماري پژوهش اعضاي جامعه حسابداران رسمي ايران در سال 1400 و 1401 است كه به روش نمونه گيري تصادفي 132 پرسشنامه مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. تاييد روابط بين متغيرها و عوامل از طريق تحليل عاملي تاييدي و تحليل مسير صورت پذيرفته است. براي آزمون فرضيه ها از نرم افزار آماري اسمارت پي ال اس استفاده گرديد. نتايج يافته ها نشان داد فاصله قدرت و مردگرايي رابطه منفي و جمع گرايي رابطه مستقيم با قضاوت و تصميم گيري حسابرسان دارد و جنبه اجتناب از عدم اطمينان رابطه معناداري با قضاوت و تصميم گيري حسابرسان ندارد. همچنين، نقش تعديلگر اندازه موسسه حسابرسي در روابط بررسي شده مورد تاييد قرار نگرفت.