شيوه هاي تصويرآفريني در شعر كودك دهۀ هفتاد

مطالعه و نقد ادبيات كودك ايران هنوز جايگاه شايستۀ خود را نيافته است و ضرورت دارد به‌شكل انتقادي، تمام عناصر سازندۀ آن بررسي شود. از سوي ديگر، دهۀ هفتاد شمسي در تاريخ ادبيات كودك و نوجوان ايران، بنا به ‌دلايل متعدّد، اهميت بسزايي دارد؛ به همين دليل، در پژوهش پيشِ رو، سيصد قطعه از اشعار گروه سنّي «الف و ب» و «ب و ج» كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان كه در دهۀ هفتاد چاپ شده است، انتخاب شد و به‌صورت بسامدي، شگردهاي تصويرآفريني و پردازش خيال در اين آثار استخراج گرديد. نتيجۀ اين پژوهش آن است كه شاعران شعر كودك دهۀ هفتاد، بيش از هر چيز، از عنصر تكرار (اعم از واج‌آرايي و تكرار لفظ) و سپس تناسب و تضاد و نيز توصيف استفاده كرده‌اند. استفاده از تشبيه بيش از ساير فنون بياني رواج دارد و با افزايش سنّ مخاطبان، تشبيهات ژرف‌تر مي‌شوند. تشخيص، حس‌آميزي و استعاره در جايگاه‌هاي بعدي قرار دارند و عملاً از حسن ‌تعليل براي تصويرآفريني و خلق ايماژ، استفادۀ چنداني نشده است.