تصويرپردازي شاخه‌هاي بلاغت و شيواسخني در اشعار عاشورايي با رهيافت تربيتي (با تمركز بر اشعار عاشورايي يزد در دورۀ پس از انقلاب)

اين پژوهش با روش توصيفي- ‌تحليلي و استشهادي، بر پايه داده‌هاي كتابخانه‌اي، ظهور بلاغت ادبي را در شعر عاشورايي در راستاي تربيت مخاطب تحليل و بررسي مي‌كند. بر پايۀ نتايج حاصل از پژوهش، شاعر عاشورايي علاوه بر رعايت بلاغت ادبي از ظرفيت‌هايي كه در اختيار دارد، درجهت نيازهاي بلاغت تربيت گام برمي‌دارد. بلاغت شعر عاشورا با همياري سه شاخۀ ادبي، دو هدف متعالي يعني توجه هم‌زمان به كلام و مخاطب و گسترش فرهنگ عاشورايي را در نظر دارد. مؤلفه‌هاي بلاغي شعر با بهره‌گيري از ابزار و درايه‌هاي گوناگون، پل ارتباطي كلام و مخاطب مي‌شوند و بستري براي شكل دادن روحيۀ حماسي و انقلابي مخاطب فراهم مي‌كنند. در اين مسير دنياي تخيّل و پويندگي شعر عاشورايي در شعاعي بزرگ‌تر به‌سمت فلسفۀ عاشورا سير مي‌كند و لايه‌هاي بلاغي همسو با بلاغت ادبي، روحي متموّج و متحرّك در مخاطب ايجاد مي‌كند.