مطالعه تطبيقي برنامه‌هاي ورزشي حوزه آموزش پليس جمهوري اسلامي ايران و كشورهاي منتخب

زمينه و هدف: امروزه استفاده از دانش و تجربيات ساير كشورها با استفاده از روش مطالعه تطبيقي مي‌تواند كمك قابل توجهي به پيشرفت و توسعه برنامه‌هاي ورزشي پليس بنمايد. لذا اين پژوهش با هدف شناسايي و تحليل برنامه‌هاي ورزشي آموزشي پليس جمهوري اسلامي ايران در مقايسه با كشورهاي منتخب انجام شد. روش: روش اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از نظر نحوه گردآوري داده، توصيفي با استفاده از مطالعه تطبيقي با رويكرد جرج بردي(1969) است. جامعه آماري پژوهش شامل جمهوري اسلامي ايران و 10 كشور انگلستان، كانادا، هلند، آمريكا، استراليا، آلمان، ايتاليا، چين و كره جنوبي بودند. يافته‌ها: با مقايسه كشورهاي حاضر در پژوهش ، از نگاه مدت زمان آموزش در پليس كشورهاي حاضر آموزش در چهار سال، از ديد درصد مدت زمان فعاليت‌هاي آمادگي جسماني به مدت زمان آموزش 0.16، از جهت مهم ترين ورزش‌ها، تيراندازي، دو و ميداني، شنا و جودو، از بابت مهم ترين فاكتورهاي آمادگي جسماني، استقامت قلبي تنفسي، استقامت عضلاني، قدرت عضلاني و سرعت، از جنبه تعداد آزمودن آمادگي جسماني، يك بار و دوبار در سال و از حيث مهم ترين فعاليت‌هاي انجام شده، ارائه برنامه‌هاي ورزشي فردي و گروهي براي دانشجويان پليس، بيشترين امتياز را دريافت كرده است. نتيجه گيري: برنامه‌هاي ورزشي آموزشي پليس جمهوري اسلامي ايران نياز به بازنگري اساسي در برخي از بخش‌ها دارد. بنابراين پيشنهاد مي‌گردد با اصلاح برنامه‌هاي ورزشي پليس، اثربخشي و بازدهي پليس جمهوري اسلامي ايران را در راستاي سلامت جسماني و روحي كاركنان و انجام مأموريت‌هاي سازماني بهبود ببخشند