يادگيري و رضايت‌مندي كارورزان ارتوپدي دانشگاه علوم پزشكي اصفهان از ارائه درس ارتوپدي به دو شيوه‌ي آموزش سنتي و تركيبي

مقدمه: آموزش پزشكي باليني به سبب اثرگذاري نهايي در بهبود مراقبت از بيماران و كيفيت خدمات درماني از اهميت به سزايي برخوردار است. اين مطالعه با هدف مقايسه يادگيري و رضايت‌مندي كارورزان ارتوپدي دانشگاه علوم اصفهان به دو روش آموزش سنتي و تركيبي در سال تحصيلي 1397 انجام شد. روش‌ها: اين پژوهش، يك مداخله آموزشي با طرح پس آزمون در سال تحصيلي 1397 بود كه روي 106نفر از كارورزان بخش ارتوپدي دانشگاه علوم پزشكي اصفهان انجام شد. نمونه‌ها به صورت در دسترس انتخاب و با شيوه متوالي و غير تصادفي به دو گروه آموزش تركيبي (مجازي و باليني) و آموزش سنتي (باليني) تقسيم شدند. نمرات امتحان آسكي پايان بخش جهت بررسي ميزان يادگيري و پرسشنامه محقق ساخته ابزاري جهت سنجش رضايت‌مندي آموزشي بود. سطح معنا داري كم‌تر از 0.05 در نظر گرفته شد. نتايج: ميانگين و انحراف معيار نمره امتحان آسكي گروه آموزش سنتي (2.21±17.81) و گروه آموزش تركيبي (1.76±17.75) واختلاف معنادار نداشت (0.85=P). از نظر نمره كل رضايت‌مندي آموزشي و زيرگروه هاي آن شامل توانايي علمي ، پويايي و علاقه‌مندي، تقويت انگيزه و توانايي هاي علمي دانشجويان، ارتباط بين استاد و دانشجو در بخش و خارج از بخش، سيستم ارزيابي و بازخورد، برنامه‌ريزي درسي، مسائل اخلاقي و نظم و مقررات آموزشي  اختلاف معناداري بين نمره گروه آموزش سنتي (24.83±116.04) و گروه آموزش تركيبي (26.53±147.71) ديده شد ( 0.001 P). نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج اين مطالعه و رضايت‌مندي كارورزان به نظر مي‌رسد مي‌توان با افزايش كيفيت آموزش مجازي و گسترش آن در رشته‌هاي باليني پزشكي، به هدف نهايي يعني بهبود كيفيت آموزشي و اثربخشي آن و همچنين ادامه روند آموزشي در بحران‌هايي مانند پاندمي كوويد-19 رسيد.