الگوي برنامه درسي مبتني بر شايستگي در تدوين برنامه دكتري تكنولوژي آموزشي در علوم پزشكي

مقدمه: تكنولوژي آموزشي در علوم پزشكي به معناي تجزيه و تحليل مشكلات آموزشي، طراحي، توليد، اجرا، ارزشيابي و مديريت منابع و فرايندهاي آموزشي و غير آموزشي به منظور بهبود يا تسهيل يادگيري و عملكرد در علوم پزشكي است. اين مطالعه با هدف تدوين شايستگي‌هاي دانش‌آموختگان دوره دكتري تكنولوژي آموزشي در علوم پزشكي انجام شد تا در تدوين برنامه درسي مبتني بر شايستگي مورد استفاده قرار گيرد. روش‌ها: در اين مطالعه كيفي با استفاده از گروه متمركز و بر اساس نظرات ذي‌نفعان از جمله دانشجويان، دانش‌آموختگان، اعضاء هيأت‌علمي گروه‌هاي تكنولوژي آموزشي، يادگيري الكترونيكي و آموزش پزشكي؛ شايستگي‌هاي دانش‌آموختگان رشته تكنولوژي آموزشي در علوم پزشكي در مقطع دكتراي تخصصي شناسايي شد و به تأييد متخصصان رسيد. روش نمونه‌گيري در اين پژوهش به صورت هدف‌مند بود كه از بين جامعه آماري، 12 نفر به صورت هدف‌مند انتخاب شدند. در دو گروه دانشجويان و دانش‌آموختگان (6 نفر) و متخصصين و اعضاي هيأت‌علمي گروه‌هاي تكنولوژي آموزشي، يادگيري الكترونيكي و آموزش پزشكي (6 نفر) قرار گرفتند. مشاركت‌كنندگان در گروه متمركز، توانمندي‌هاي متعددي را بر اساس نقش حرفه‌اي مورد انتظار از دانش‌آموختگان مقطع دكتري رشته تكنولوژي آموزشي در علوم پزشكي را مورد بحث قرار دادند. نتايج: يافته‌ها بر اساس سه معيار ضرورت، شفاف بودن و ارتباط مورد جمع‌بندي قرار گرفت و 14 توانمندي با توجه به وظايف مورد انتظار نهايي شد و در نهايت بر اساس الگوي عمومي طراحي آموزشي دسته‌بندي گرديد. نتيجه‌گيري: لازم است در تدوين برنامه درسي دوره دكتري تكنولوژي آموزشي به اين چهارده شايستگي و وظايف آن توجه گردد و واحدهاي اختصاصي اجباري Core، واحدهاي اختصاصي اختياري Non-Core و حتي واحدهاي كمبود يا جبراني با لحاظ اين شايستگي‌ها تدوين شود.