همبستگي آزمون صلاحيت باليني با ساير آزمون‌هاي دوره پزشكي عمومي

مقدمه: با توجه به نوپا بودن آزمون صلاحيت‌ باليني در رشته پزشكي كشور ايران، ‌محدود بودن مطالعات در رابطه با نتايج اين آزمون و لزوم بررسي ارتباط اين آزمون با ساير آزمون‌ها و ارزشيابي‌هاي مرسوم در دوره پزشكي مطالعه حاضر اجرا گرديد. اين مطالعه  با هدف بررسي همبستگي آزمون صلاحيت باليني با ساير آزمون‌هاي دوره پزشكي عمومي انجام شد. روش‌ها: مطالعه‌ي حاضر يك مطالعه توصيفي همبستگي بود كه با بررسي نمرات آزمون‌هاي صلاحيت‌ باليني، جامع پيش‌كارورزي، معدل علوم ‌پايه و معدل‌ باليني دانشجويان سال آخر رشته پزشكي ورودي‌هاي سال 1387تا 1392دانشگاه علوم پزشكي اصفهان در سال1400 صورت گرفت. به منظور آناليز آماري اطلاعات گردآوري شده از آزمون رگرسيون‌خطي، ميانگين، انحراف معيار و فراواني استفاده شد. نتايج: ميانگين نمرات دانشجويان در آزمون پيش كارورزي 125 از 200 نمره با انحراف معيار 20.03 بوده و ميانگين نمرات كسب شده توسط دانشجويان در ايستگاه‌هاي آزمون صلاحيت‌هاي باليني 16 از 20 نمره با انحراف معيار 1.38 است. ميانگين معدل علوم پايه 15.59 از 20 نمره با انحراف معيار 1.40 و ميانگين معدل باليني 16.62 از 20 با انحراف معيار 0.90 است. نمره معدل‌ باليني در حضور ساير متغيرها برروي نمره صلاحيت‌ باليني تأثير داشته ‌است(p 0.001)و ضريب رگرسيوني برابر با 0.492 بود،‌ يعني با افزايش 1 نمره در معدل ‌باليني با ثابت بودن ساير متغيرها نمره صلاحيت‌ باليني 0.492 بيش‌تر مي‌شود. اين ميزان در مورد آزمون پيش‌كارورزي 0.004 و معدل علوم ‌پايه 0.08 نمره است. نتيجه‌گيري: براساس رگرسيون‌خطي، معدل‌ باليني، آزمون پيش‌كارورزي و معدل علوم ‌پايه فراگيران همبستگي مثبت معنادار با نتايج آزمون صلاحيت‌ باليني آن‌ها داشته است. اين همبستگي در مورد معدل‌ باليني بيش‌تر بوده كه احتمالاً نشان دهنده ارتباط سطح دانش باليني فراگيران با نتايج آزمون صلاحيت‌ باليني است اما اين ارتباط چندان قوي نيست.