حرفه‌اي گرايي در دستياران تخصصي پزشكي دانشگاه علوم پزشكي مشهد

مقدمه: حرفه‌اي‌گرايي پايه اعتمادي است كه رابطه پزشك - بيمار بر آن بنا مي‌شود. آموزش حرفه‌اي‌گرايي، بخشي ضروري از برنامه آموزشي دستياران باليني است. هدف از اين مطالعه سنجش سه بعد حرفه‌اي‌گرايي ابعاد شامل احترام، شرافت و تعالي در بين دستياران دانشگاه علوم پزشكي مشهد است. روش‌ها: اين مطالعه به صورت توصيفي مقطعي و به روش نمونه‌گيري در دسترس در سال تحصيلي ۱۴۰۰-۱۳۹۹ در بخش‌هاي باليني دانشگاه علوم پزشكي مشهد انجام شد. در اين پژوهش، ۱۰۸ دانشجوي رشته‌هاي تخصصي پزشكي شركت نمودند. ابزار اين مطالعه پرسشنامه ABIM (American Board of Internal Medicine) بود كه اعتبار و پايايي آن طبق مطالعه آرامش و همكاران بررسي و تاييد شده است. پاسخ به سؤالات بر اساس مقياس ليكرت از صفر (هيچگاه) تا ۱۰ (هميشه) است. داده‌هاي جمع‌آوري شده با استفاده از شاخص‌هاي آماري توصيفي مورد تحليل قرار گرفت. نتايج: نمرات كسب شده شركت‌كنندگان در حيطه تعالي ۱/۵۴± ۵/۹۵، در حيطه شرافت ۱/۷۵±۷/۶۸ و در حيطه احترام ۱/۶۷±۶/۹۶ بود كه در حد متوسط رو به بالا است. ميانگين نمره كل پرسشنامه در تمامي افراد مورد مطالعه ۱/۴۰ ± ۶/۸۸ از ۱۰ نمره گزارش گرديد. نتيجه‌گيري: با توجه به سطح نمرات كسب شده در مقوله حرفه‌اي‌گرايي به نظر مي‌رسد كه نياز به برنامه‌ريزي آموزشي مناسب‌تري جهت ارتقاي آن در ميان دستياران تخصصي وجود دارد. اين مسأله به ويژه در حوزه تعالي ضروري تر است.