پيش‌بيني فرسودگي تحصيلي دانشجويان علوم پزشكي بر اساس خودكارآمدي تحصيلي: نقش ميانجي پايداري تحصيلي

مقدمه: فرسودگي تحصيلي پيامدهاي منفي قابل‌ملاحظه‌اي براي دانشجويان در پي دارد. بنابراين، شناسايي عوامل بازدارنده آن از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه بين خودكارآمدي تحصيلي و فرسودگي تحصيلي با توجه به نقش ميانجي پايداري تحصيلي در دانشجويان علوم پزشكي انجام شد. روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع توصيفي- همبستگي است. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي كاشان بودند كه از اين تعداد 391 نفر با روش نمونه‌گيري چندمرحله‌اي انتخاب شد. شركت‌كنندگان به پرسشنامه‌هاي خودكارآمدي تحصيلي ميگلي(Midgley) و همكاران، فرسودگي تحصيلي برسو(Bresó) و همكاران و پايداري عمومي داكورث و كوين(Duckworth Quinn) پاسخ دادند. داده‌ها از طريق آزمون معناداري ضريب همبستگي پيرسون و مد‌ل‌يابي معادلات ساختاري مورد تجزيه‌ و تحليل قرار گرفت. نتايج: خودكارآمدي تحصيلي به‌طور مستقيم، پايداري تحصيلي را پيش‌بيني مي‌كند (ß=0.63 ,P 0.01) و اثر مستقيم خودكارآمدي تحصيلي بر فرسودگي تحصيلي دانشجويان منفي و معني دار است (ß=0.31 ,P 0.01). همچنين، خودكارآمدي تحصيلي به‌طور غيرمستقيم، از طريق پايداري تحصيلي مي تواند بر فرسودگي تحصيلي تأثير بگذارد (ß=0.29 ,P 0.01). بر اين اساس مي‌توان گفت پايداري تحصيلي در رابطه ميان خودكارآمدي تحصيلي و فرسودگي تحصيلي داراي نقش ميانجي است. نتيجه‌گيري: تقويت خودكارآمدي تحصيلي دانشجويان مي‌تواند موجبات افزايش پايداري تحصيلي آن‌ها را فراهم آورده و از اين طريق به كاهش فرسودگي تحصيلي آن‌ها كمك نمايد. بنابراين پيشنهاد مي‌شود در برنامه‌هاي آموزشي، تقويت خودكارآمدي و پايداري تحصيلي مورد توجه قرار گيرد.