الگوي ساختاري مدل منابع شغلي براي ارتقاي رفتار كاري نوآورانه اعضاي هيات‌علمي با ميانجي‌گري اشتياق شغلي: مطالعه در دانشگاه علوم پزشكي شيراز

مقدمه: رفتارهاي نوآورانه اعضاي هيات‌علمي پيش شرط لازم براي اثربخشي آموزشي و پژوهشي آنها مي‎باشد و كمك مي‌كند آنها به‌طور موثر در كلاس درس و كارهاي پژوهشي اثربخشي بالاتري داشته باشند. لذا اين مطالعه با هدف بررسي تاثير الگوي ساختاري منابع شغلي بر ارتقاي رفتاركاري نوآورانه با ميانجي‌گري اشتياق شغلي انجام شده است. روش‌ها: روش پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي بوده است. جامعه ي آماري اين پژوهش كليه‎ي اعضاي هيات‌علمي دانشكده علوم پزشكي دانشگاه علوم پزشكي شيراز (481 نفر) مي باشند. جهت انتخاب حجم نمونه با استفاده از فرمول كوكران نمونه 214 نفري به شيوه تصادفي ساده انتخاب گرديد. براي اندازه گيري رفتاركاري نوآورانه از پرسشنامه كانتر، اشتياق شغلي شوفلي همكاران، استقلال شغلي مورگسون و هامفريو پاداش و قدرداني از پرسشنامه باقر همكاران استفاده گرديد. پايايي پرسشنامه به وسيله ضريب آلفاي كرونباخ و پايايي مركب و روايي آن توسط روايي سازه و محتوايي مورد تاييد قرار گرفت. با استفاده از تكنيك مدل سازي معادلات ساختاري فرضيه‌هاي تحقيق تجزيه و تحليل گرديد. نتايج: نتايج بيانگر آن بود كه استقلال شغلي تأثير مثبت و معناداري بر رفتاركاري نوآورانه (0.000=p) و اشتياق شغلي (0.002=p) دارد و پاداش و قدرداني نيز بر رفتاركاري نوآورانه (0.004=p) و اشتياق شغلي (0.000=p) تأثير مثبت و معناداري دارد. همچنين اشتياق شغلي نقش ميانجي در رابطه بين استقلال شغلي (0.001=p) و پاداش و قدرداني (0.012=p) با رفتاركاري نوآورانه ايفا مي‌كند. نتيجه‌گيري: با فراهم نمودن زمينه استقلال شغلي و پاداش و قدرداني از اعضاي هيات‌علمي مي‌توان اشتياق به كار آ نها را افزايش داده و باعث ارتقاي رفتاركاري نوآورانه اعضاي هيات‌علمي گرديد.